Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου

Φεβρουάριος 2026

Ἀδελφοί μου, σήμερα ἀκούσαμε γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ πείνασε τόσο, ὥστε ἔφτασε νὰ τρώει τὴν τροφὴ τῶν γουρουνιῶν. Γιατὶ ὁ Χριστὸς μεταχειρίζεται αὐτὴ τὴν εἰκόνα γιὰ νὰ μᾶς δείξει σὲ τί κατάσταση μποροῦμε νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μας ὅταν μᾶς λείψει ὁ Θεός; Καί, κατόπιν, γιατί παρουσιάζει τὴν εἰκόνα μὲ τὸ γιορτινὸ τραπέζι γιὰ νὰ πανηγυρίσουν τὴν ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι;

Δηλαδή, γιατί δίνει τόση σημασία στὸ φαγητό; Διότι, ἡ πεῖνα εἶναι ἕνα δραματικὸ αἴσθημα, ἀφοῦ ἡ τροφὴ ἔχει θεμελιακὴ σημασία γιὰ τὴ ζωή μας. Καὶ ὁ Χριστὸς θέλησε νὰ μᾶς δείξει ὅτι, ἂν ξεχαστοῦμε μακριά Του, θὰ πεινάσουμε πνευματικά. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἐπίγνωση τῆς πείνας μας γιὰ Θεό, ὅταν κάποια στιγμὴ ξυπνήσουμε καὶ ἀρνηθοῦμε τὰ ὑποκατάστατα τὰ ὁποῖα εἴχαμε καταπιεῖ γιὰ νὰ ξεχάσουμε τὴν ἀληθινὴ τροφή.

Ἀλλά, ἀκούσαμε, ἐπίσης, καὶ γιὰ ἕναν εὔσπλαχνο πατέρα, τὸν Θεὸ καὶ κοινὸ Πατέρα μας. Αὐτὸς ἦταν ὁ χορηγὸς τῆς ἀληθινῆς τροφῆς. Κοντά Του χόρταινε ὁ ἄσωτος καὶ μακρυά Του πεινοῦσε. Ἐπειδὴ ὑπῆρχε Αὐτὸς μπόρεσε τελικὰ νὰ βρεῖ τὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Τί συμβαίνει σήμερα ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦ Θεοῦ-Πατέρα; Παρατηροῦμε ποικιλία περιπτώσεων.

Ὁρισμένοι συνάνθρωποί μας ζοῦν σὰν νὰ μὴν ἔχουν καθόλου Πατέρα, δηλαδή ἀγνοοῦν τὸν Θεό, ἢ θέλουν νὰ Τὸν ἀγνοοῦν. Εἶναι πολὺ κρῖμα, ὄντως, νὰ ἔχεις Κάποιον νὰ σὲ ἀγαπᾶ καὶ ἐσὺ νὰ μὴν τὸ γνωρίζεις. Ἢ νὰ ἔχεις πιστέψει φῆμες ὅτι Αὐτὸς δὲν ὑπάρχει.

Ἄλλοι ζοῦν σὰν νὰ ἔχουν πατέρα ὁ ὁποῖος ὅμως εἶναι κακός, ἀφοῦ ἡ εἰκόνα ποὺ διατηροῦν γι’ αὐτὸν μέσα στὴν ψυχή τους περιλαμβάνει ἕναν θεὸ ποὺ τοὺς καταδιώκει καὶ τοὺς τιμωρεῖ, ἕναν θεὸ ὀργισμένο καὶ ἀπάνθρωπο. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, συχνὰ χωρὶς νὰ φταῖνε, φαντάζονται ὅτι στὸ πατρικὸ σπίτι δὲν ὑπάρχει θαλπωρή, ὁπότε ἢ περιπλανῶνται ἄστεγοι ἢ διαμένουν στὸ σπίτι χωρὶς ποτὲ νὰ σηκώσουν τὸ κεφάλι καὶ νὰ κοιτάξουν τὸ ἱλαρὸ βλέμμα τοῦ Πατέρα. Ἀγωνίζονται ἐξωτερικὰ νὰ ἐφαρμόζουν τὰ λόγια τοῦ Υἱοῦ Του, ἀλλὰ ἀγνοοῦν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ πρωτότοκος ἀδελφός τους ποὺ θυσιάστηκε μὲ τὴ θέλησή Του ὥστε καὶ αὐτοὶ νὰ ἀνήκουν σὲ ἐκείνους ποὺ θὰ κληρονομήσουν τὴ θεϊκή Του περιουσία. Ἔτσι, μένουν στὸ σπίτι, ἀλλὰ σὰν ξένοι.

Καὶ ἄλλοι, ἐπίσης, ξέρουν πώς ἔχουν ἕναν καλὸ Πατέρα καὶ ἁπλῶς Τὸν ἀπωθοῦν, δὲν θέλουν νὰ Τὸν σκέφτονται ἀκόμη, ἀναβάλλουν. Γιατί; Εἴτε τοὺς ἑλκύει τὸ νὰ ὑπηρετοῦν τὰ πάθη τους, εἴτε τοὺς ἀπορροφᾶ ἡ ζωὴ μὲ τοὺς περισπασμούς της, εἴτε τοὺς ξεγελᾶ ἡ ἰδιωτικὴ θρησκευτικότητα ποὺ ἔχουν κατασκευάσει. Μερικὲς φορές, μάλιστα, εἶναι σὲ θέση νὰ ἐξηγήσουν πολὺ καλὰ στοὺς ἄλλους γι’ αὐτὸν τὸν καλὸ Πατέρα, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται ἢ διστάζουν νὰ Τοῦ παραδώσουν τὸν ἑαυτό τους, ὥστε νὰ τὸν ἀλλάξει. Αἰσθάνονται μὲν ὅτι Τὸν ἔχουν, ἀλλὰ δὲν ἐπωφελοῦνται.

Καὶ στὸ τέλος, ὑπάρχουν λίγοι ποὺ ἀναγνωρίζουν τὴν ἄπειρη ἀγαθότητά Του καὶ φιλοτιμοῦνται νὰ ἀγωνιστοῦν. Ἐπειδὴ δὲν εἶναι τέλειοι, ὅπως ὅλοι μας ἄλλωστε, μετανοοῦν καὶ καταφεύγουν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πατέρα. Ὅταν ξεγελαστοῦν, ὡς ἀδύναμοι ἄνθρωποι, καὶ φᾶνε τὰ ὑποκατάστατα τῆς ἀληθινῆς τροφῆς (τὰ ὁποῖα τοὺς ἀφήνουν πεῖνα καὶ πίκρα), συνέρχονται γρήγορα καὶ ἐπιστρέφουν στὸν αἰώνιο Ἄρτο καὶ Οἶνο, στὴν τράπεζα τῆς Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ τῆς θεϊκῆς διδαχῆς.

Δὲν εἶναι ἀναμάρτητοι, βέβαια, καὶ αὐτοὶ ἄσωτοι εἶναι. Ὅλοι ἄσωτοι εἴμαστε. Ἀλλὰ μιμοῦνται τὸν ἄσωτο τῆς παραβολῆς, ὁ ὁποῖος θυμήθηκε ὅτι ὁ πατέρας του εἶναι ὅλος ἀγάπη καὶ ὅτι στὸ σπίτι του ὑπάρχει χορταστικὴ τροφή.

Ὁ ἥρωας τῆς σημερινῆς ἱστορίας, ἀνακάλυψε ὅτι δὲν εἶναι ἡ φυσιολογικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου τὰ πάθη του. Ἔτσι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πεῖνα του γιὰ τροφή, πείνασε γιὰ νὰ ξαναγίνει γιός, ὁ ὁποῖος θὰ μετέχει στὰ καλὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ Καὶ ἐμεῖς καλούμαστε νὰ πεινάσουμε τὴν θεία υἱοθεσία, νὰ διψάσουμε τὸ νὰ αἰσθανθοῦμε παιδιά Του. Διότι εἴμαστε ἤδη παιδιά Του, ἁπλῶς δὲν τὸ ζοῦμε πάντα μὲ συνέπεια.

Ἀλλὰ, ὑπάρχει καὶ ἄλλος γιός, ποὺ εἶναι σὰν νὰ μὴ ζῆ στὸ σπίτι του! Ἀμέτοχος ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς οἰκογένειας, ἐπειδὴ δὲν συμμετέχει στὴν ἀγάπη.
Πρέπει νὰ ἀγαπᾶς γιὰ νὰ χαίρεσαι, εἶναι νόμος.
Ὁ ἕνας γιὸς σπατάλησε τὴ Χάρη (εὐτυχῶς πρόσκαιρα), ὁ ἄλλος ὀχυρώθηκε ἀπέναντι στὴ Χάρη.
Εὔκολα καὶ τὰ δύο, τὸ δύσκολο εἶναι νὰ ἀφεθοῦμε στὴ Χάρη.

«Ἐλθὼν εἰς ἑαυτόν», λέει. Μόνο μέσῳ τῆς Χάρης βρίσκουμε τὸν ἑαυτό μας. Ὁ μετανοημένος ἑαυτό μας εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς θαύματος, τὸ πρῶτο βῆμα ἑνὸς ταξιδιοῦ, στὸ τέλος τοῦ ὁποίου ὁ ἑαυτὸς θὰ λάμψει στὰ ἔσχατα μέσα στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ξεκινᾶμε τὸ ταξίδι μὲ αὐτὴ τὴ λαμπρὴ κατάληξη κάθε φορὰ ποὺ συνειδητοποιοῦμε τὴν ὑπαρξιακή μας πεῖνα. Κάθε φορὰ ποὺ ἔχουμε τὴν εἰλικρίνεια νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι ὅλα τὰ ὑποκατάστατα ποὺ μεταχειριζόμαστε στὴ ζωή μας (ἀπολαύσεις, ἐπιτυχία, χρήματα, δίξα κτλ.) δὲ εἶναι ἀληθινὴ τροφή.

Καὶ, μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι, νὰ ἀναφωνήσουμε: «ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου…», γιὰ νὰ μὴν ἀπολλεσθοῦμε, ἀλλὰ νὰ ἀπολαύσουμε τῶν αἰωνίων Σου ἀγαθῶν, Θεὲ καὶ Κύριέ μας!

Ἐπιμέλεια κειμένων: π. Κωνσταντῖνος Πασχάλης
Φεβρουάριος 2026