Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

Ἀπρίλιος 2026

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καὶ ξεχωρίζει ἰδιαιτέρως τὰ πρόσωπα τῶν τολμηρῶν χριστιανῶν ποὺ δὲν ἐγκατέλειψαν τὸν Χριστὸ «διὰ τὸ φόβον τῶν Ἰουδαίων». Ἡ τρίτη Κυριακὴ μετὰ τὸ Πάσχα ἀφιερώνεται σ’ ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους. Ἔχουμε πρῶτα τὰ πρόσωπα τοῦ εὐσχήμονα βουλευτὴ Ἰωσὴφ τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ τοῦ Νικοδήμου ποὺ ἦταν κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἔπειτα, τρεῖς ἅγιες γυναικεῖες μορφές, τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή, τὴ Μαρία τὴ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τὴ Σαλώμη τὴ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, τοῦ Ἰωάννου καὶ τοῦ Ἰακώβου.

Ὅλες αὐτὲς οἱ μορφὲς ποὺ παρελαύνουν μέσα ἀπὸ τὴ διήγηση τοῦ Εὐαγγελίου ὑπῆρξαν μάρτυρες, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος τῆς ταφῆς καὶ οἱ Μυροφόρες τῆς Ἀναστάσεως. Γιὰ τὶς τελευταῖες ὁ ἱερὸς Συναξαριστὴς σημειώνει: «Ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία ταύτας παρέλαβεν ἑορτάζειν: α) ὡς ἰδούσας πρώτας Χριστὸν ἐκ νεκρῶν, β) τοῖς πᾶσι καταγγειλάσας τὸ σωτήριον κήρυγμα καὶ γ) τὴν κατὰ Χριστὸν πολιτείαν μετελθοῦσαν ἀρίστως καὶ μαθητευθεῖσαις Χριστῷ».

Ἂς δοῦμε εἰδικώτερα τὴν περίπτωση τῶν Μυροφόρων γυναικῶν, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλοῦμε βαθύτατες ἀλήθειες.

Οἱ Μυροφόρες ἄφησαν τὴν καρδιά τους νὰ πυρποληθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Διδασκάλου. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ἄνοιγμα τῆς καρδιᾶς, τοὺς ἔδινε τὴ βεβαιότητα καὶ τὶς στερέωνε στὴν πίστη ὅτι «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοὶς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος». Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχουν ἀναστολὲς νὰ σπεύσουν στὸ μνημεῖο ὅσο κι ἂν ἡ κοσμικὴ λογικὴ παρεμβάλλει τὰ δικὰ της ἐμπόδια. Ἡ ἀγάπη τῶν Μυροφόρων γυναικῶν ἦταν ἀκατανίκητη, διότι νίκησε τὸν φόβο, τὴ νύκτα καὶ τὴν ἀπειλὴ τῶν στρατιωτῶν, μᾶς λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἐνῶ, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: «Τὸν Χριστὸ ἀγαπῶμεν οὐ διὰ τὰ θαύματα, ἀλλὰ διότι ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς». Ἡ πίστη δὲν στηρίζεται οὔτε στὰ θαύματα, οὔτε σὲ ἀνθρώπινους λόγους, ἀλλὰ στὴν ταπεινὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγαπᾶ ἀληθινὰ τὸν Θεό. Οἱ Μυροφόρες μᾶς διδάσκουν τὸ νόημα τῆς πραγματικῆς ἀφοσίωσης. Δὲν πῆγαν στὸ μνῆμα τοῦ Ἰησοῦ γιὰ νὰ δοῦν κάποιο θαῦμα, ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη. Καὶ γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο, ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν πρῶτες τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων. Ὁ Χριστὸς φανερώνεται σ’ ἐκεῖνον ποὺ εἶναι πληγωμένος ἀπὸ ἀγάπη πρὸς Αὐτόν, ποὺ τοῦ δίνεται ὁλοκληρωτικὰ, χωρὶς ὅρια, καὶ τὸν εὐλογεῖ ἀνάλογα. Ὁ Θεὸς ἀνταμείβει τὴν ἁπλή, ταπεινή, αὐθεντικὴ πίστη, ποὺ ἐκφράζεται ἔμπρακτα. Βέβαια, οἱ Μυροφόρες γυκαῖκες εἶχαν τὴν αἴσθηση τῆς ἀδυναμίας: «Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;». Στὴ βάση καὶ πάλι τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς, αὐτὸ φάνταζε νὰ εἶναι ἀδύνατο, ἀκατόρθωτο. Ἡ δύναμη, ὅμως, τῆς ἀγάπης ποὺ τρέφει ὁ ἄνθρωπος στὸν Κύριο, παρακάμπτει τὰ ὁποιαδήποτε ἐμπόδια ποὺ ὑψώνονται στὴ ζωή του καὶ τὸν βάζει σὲ μία ἄλλη προοπτική, σὲ μία ὑπερβατικὴ τροχιά. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο οἱ Μυροφόρες γυναῖκες τοποθετήθηκαν στὸ χῶρο τῆς θαυματουργίας. Σ’ ἕναν κόσμο ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ φόβους, πολέμους, ἀνασφάλεια, κρίσεις καὶ ἀπογοητεύσεις, ἡ τόλμη καὶ τὸ θάρρος, ποὺ εἶναι πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸν φόβο, μᾶς διδάσκουν νὰ ἀγαποῦμε μὲ αὐταπάρνηση καὶ αὐτοπροσφορά. Οἱ γυναῖκες τῆς σιωπῆς, μεταμορφώνονται σὲ γυναῖκες τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ Μυροφόρες γίνονται πρῶτες εὐαγγελίστριες, οἱ πρῶτες ποὺ μεταφέρουν τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτὸ ἀποδεικνύει πὼς ὁ Θεὸς ἀνατρέπει τὰ ἀνθρώπινα στερεότυπα. Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος ἀγνοεῖ ἢ περιφρονεῖ, ὁ Χριστὸς δίνει χάρη, τιμὴ καὶ ἀποστολή. Οἱ Μυροφόρες ἤθελαν νὰ διακονήσουν τὸν Νεκρὸ, ἀλλὰ τελικὰ ἔγιναν ὑπηρέτριες τῆς Ἀναστάσεως.

Τὰ μηνύματα τῶν Μυροφόρων γυναικῶν εἶναι πολλὰ καὶ σημαντικά. Ἐπιβάλλεται ὁ ἄνθρωπος νὰ ξεπεράσει τὶς συνθῆκες τῆς παρούσης ζωῆς καὶ νὰ ἀφήσει τὸν ἑαυτό του νὰ ὑποστεῖ τὴν καλὴ ἀλλοίωση μὲ τὸ φῶς καὶ τὴ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτὴ τὴν προοπτικὴ ἀνοίγουν μπροστὰ μας οἱ Μυροφόρες γυναῖκες. Μὲ αὐτὸ τὸ αἰσιόδοξο ἀναστάσιμο μήνυμα, βοηθᾶ ἡ Ἐκκλησία μας τὸ σημερινὸ φοβισμένο καὶ ἀπελπισμένο ἄνθρωπο νὰ ὑπερβεῖ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀποφασίζει ἐλεύθερα νὰ παραδώσει τὴν ὕπαρξή του στὴν ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου. Τὸ παράδειγμά τους μᾶς ἀφήνουν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καὶ οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ εἶναι οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Στὴν ἴδια συχνότητα καλούμαστε κι ἐμεῖς σήμερα νὰ δώσουμε τὴ δική μας μαρτυρία, καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ γίνουμε Μυροφόροι. Ὄχι γιὰ νὰ φέρουμε ἀρώματα ὑλικά, ἀλλὰ ἀρώματα πνευματικά, δηλαδὴ τὴν πίστη, τὴν ἀγάπη, τὸ θάρρος, τὴν ταπείνωση καὶ τὴν εἰρήνη. Τότε θὰ ἀκούσουμε κι ἐμεῖς τὴ φωνὴ τοῦ Ἀγγέλου: «Μὴ φοβεῖσθε· ἡγέρθη ὁ Κύριος!»

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἐπιμέλεια κειμένων: π. Σάββας Γεωργιάδης
Ἀπρίλιος 2026