ΕΝΤΥΠΟ 13 Εκτύπωση E-mail

 

«Ἡ βασιλεία σου, Χριστέ ὁ Θεός

 βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων…»

(Γ’ Ἰδιόμελον Ἑσπερινοῦ Χριστουγέννων)

 

«Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε…»

«…καί οἱ ἐν σκότει καί σκιᾶ, εὔρομεν τήν ἀλήθειαν»

 

  Ἑορτάσωμεν πιστοί ὀρθά! Ἄς συγκεντρωθοῦμε στό Θεό καί ἄς ἀγαλλιάσουμε μέσα στό ἔλεος καί στήν ἀγάπη Του γιά τόν κόσμο, ἀκόμα καί τόν «ἐκκοσμικευμένο» καί «ἐμπορευματοποιημένο» Ἄς ἀγωνιστοῦμε νά κρατήσουμε τό Χριστό μέσα μας καί ὁ ἑορτασμός μας θά εἶναι εὐάρεστος στόν Κύριο, πλήρης γιά μᾶς καί ἐμπνευσμένος γιά τούς ἄλλους.

( «Χειμωνιάτικη Πασχαλιά», π. Thomas Hopko, Ἔκδ. Ἀκρίτας)

 

     Μέ τήν γέννησί Του στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ὁ «Βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί Κύριος τῶν κυριευόντων»(Α’ Τιμ. στ’ 15), φέρει στον κόσμο τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, Βασιλεία ἀσάλευτο, πνευματική, αἰώνιο. Αὐτή ἡ Βασιλεία «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»(Ἰωάν. ιη’ 36). Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν ἔρχεται «μετά παρατηρήσεως» (Λουκ. ιζ΄ 20), δηλαδή μέ ἐξωτερικά καί ἐντυπωσιακά φαινόμενα καί ἐπικοινωνιακά τεχνάσματα. Εἶναι Βασιλεία πού ἀλλοιώνει ἐσωτερικά τόν ἄνθρωπο καί μεταμορφώνει τόν ἐφθαρμένο ἀπό τήν ἁμαρτία κόσμο.

     Πολλάκις δέν δεχόμεθα μέ εὐγνωμοσύνη τό δῶρο τῆς Βασιλείας πού μᾶς ἐχάρισε ὁ Κύριος μέ τήν Σάρκωσί Του καί ἀντί τῆς Οὐρανίου Βασιλείας Του προσκολλώμεθα σέ μάταιες, ἐπίγειες, φθαρτές βασιλεῖες (ἀξίες) τοῦ κόσμου τούτου.

( «Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος» ἀρ. 34, Ἔκδ. Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ.Ὄρους)

 

«Μυστήριον ξένον ὁρῶ καί παράδοξον...»

     Ἡ Σάρκωση τοῦ Θεανθρώπου, εἶναι τυλιγμένη μέ τήν ἄφθαρτη μεγαλοσύνη Του. «Τοῦτο ἐστί τό μέγα καί ἀπόκρυφον τό μυστήριο τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως˙ τοῦτο ἐστί τό μακάριον, δι’ ὅ τά πάντα συνέστησαν τέλος καί ἀρχή καί μεσότης καί τέλος πάντων ἐστί τῶν αἰώνων, τῶν τε παρελθόντων καί ὄντων καί ἐσομένων» (Ἅγ. Μάξιμος Ὁμολογητής). Χριστούγεννα, λοιπόν, εἶναι τό περιούσιο ἄνθισμα τῆς Ζωῆς καί ὁ ἐλπιδοφόρος βηματισμός τοῦ Κυρίου μέσα στόν ἄστατο καί ἀνήσυχο κόσμο μας.

     Ὁ Σαρκωμένος Θεός μᾶς προσκαλῆ καί φέτος σέ «ἀλλιώτικη» πορεία μέσα ἀπό μιά βαθιά καί εἰλικρινή μετάνοια, γιά νά θεώσει τήν ταπεινή, εὐτελή καί διχασμένη δική μας σάρκα, γιά νά γίνει ὁ βηματισμός τῆς ὕπαρξής μας βηματισμός ἀγάπης, ἐλπίδας καί ἐλευθερίας.

( «Χριστούγεννα», π. Γεράσιμος Ζαμπέλης, Ἔκδ. Ἱ.Ναοῦ Εὐαγγελίσρτιας Λευκάδος)

 

Μέ πνεῦμα συντετριμμένο καί καρδιά ταπεινωμένη, ἐρωτῶ: Τί εἶναι ἡ Σάρκωσή σου, ἡ ἐνανθρώπησή σου Ἰησοῦ μου; Γιατί γεννήθηκες μέσα στίς συνθῆκες τῆς ἀκρότατης πτωχείας; Θέλησες νά διδάξεις τούς ἀνθρώπους τήν ἄκρα ταπείνωση; Πῶς νά μποροῦμε νά ἀξιολογήσουμε ἐμεῖς οἱ μή ταπεινοί αὐτή τήν σαρκωμένην Ἀγάπη, τόν ἀνθρωποποιημένον Θεόν;

     Ἡ βοήθεια καί ἡ δύναμη πού δίνει ὁ Χριστός μέ τήν ἐνσάρκωσή Του δέν εἶναι μία προσωρινή καί εὔκολη ἱκανοποίηση τῶν διαφόρων ἐγωκεντρικῶν μας ἐπιθυμιῶν. Ὅταν ζητήσει κανείς τή βοήθεια καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, θά πρέπει νά εἶναι πρόθυμος νά δεχθεῖ καί τήν εὐθύνη πού ἀκολουθεῖ, γιά νά ἀναπτύξει καί νά καλλιεργήσει αὐτή τή δύναμη.

     Τό ἀστέρι τῆς Βηθλεέμ κινήθηκε πολύ χαμηλότερα ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα ἀστέρια. Γιά νά μᾶς δείχνει τήν κατεύθυνση πού χαράζει ἡ ἐνσάρκωση τῆς φιλάνθρωπης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δέν λύτρωσε τόν ἄνθρωπο βγάζοντάς τον ἔξω ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά τόν ἀνακαίνισε, δίνοντάς του ὅλα τά ἐφόδια γιά τήν πραγμάτωση τοῦ τελικοῦ του σκοποῦ πού εἶναι ἡ ἑνότητα. «Θεόν οὐδείς πώποτε τεθέαται˙ ἐάν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους ὁ Θεός ἐν ἡμῖν μένει καί ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη ὅτι ἐν αὐτῷ μένομεν καί αὐτός ἐν ἡμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ δέδωκεν ἡμίν» (Α΄Ἰω.4:12-14). Ὅταν εἴμαστε ἑνωμένοι μεταξύ μας, τότε θά μποροῦμε νά καταλάβουμε μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους ποιό εἶναι τό πλάτος καί τό μῆκος καί τό βάθος καί τό ὕψος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καί θά γνωρίσουμε τήν ἀγάπη πού ξεπερνάει κάθε γνώση (Ἐφ. 3:17-19).

     Μόνο τότε θά ἔχουμε τήν δυνατότητα νά καταλάβουμε τόν Ἀπ. Παῦλο ὅταν λέει «Χριστός ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἕν, ὅς καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» (Ἐφ. 2:14). Μόνο τότε θά μποροῦμε νά αἰσθανθοῦμε τή χαρά καί τήν ἠρεμία πού χρειαζόμαστε, γιατί θά ἔχουμε γνωρίσει τήν πραγματική ἀξία τοῦ ἑαυτοῦ μας καί τοῦ συνανθρώπου μας καί θά μποροῦμε ἀπό αὐτή τή ζωή νά βιώνουμε καί νά ψάλλουμε μέ τούς ἀγγέλους τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

( «Χριστούγεννα», Ἔκδ. Ἀκρίτας)

 

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ»

 

Ὅταν ὁ Ἅγιοs-Βασίλειοs ἦταν ἐπίσκοποs στήν Καισάρεια, αὐτοκράτοραs στό Βυζάντιο ἦταν ὁ Ἰουλιανόs ὁ Παραβάτηs, ἄνδραs ἄδικοs καί ἀσεβῆs. Πηγαίνοντας κάποτε στήν Περσία νά πολεμήσει, πέρασε ἀπό τήν Καισάρεια. Ὁ ἐπίσκοποs Βασίλειοs τόν γνώριζε ἀπό παλιά, ὅταν σπουδάζανε μαζί. Ὁ φτωχόs Ἐπίσκοποs τοῦ δώρισε τρία κρίθινα ψωμιά, ἀπό αὐτά πού ἔτρωγε κι ὁ ἴδιοs. Ὁ Ἰουλιανόs θύμωσε πολύ. Διατάζει τότε τούs ὑπηρέτες του νά κόψουν χορτάρι, καί τό προσφέρει στόν ἐπίσκοπο μέ περιφρόνηση καί σαρκασμό. Ὁ Ἅγιοs χωρίs νά σαστίσει, τοῦ λέει: «Ἑμεῖs, βασιλιά, σοῦ προσφέραμε ἀπό κεῖνο πού τρῶμε. Ἡ βασιλεία σου ὅμωs μᾶs ἀντάμειψε ἀπό ἐκείνο πού τρώγει;».

Κατακόκκινοs ἀπό τό θυμό τοῦ λέει: «Tώρα δέξου αὐτό τό δῶρο κι ὅταν ἐπιστρέψω ἀπό τήν Περσία νικητήs, τότε θά σοῦ κάψω τήν πόλη».

Ὁ Ἅγιοs ὕστερα ἀπό πολλή προσευχή καλεῖ τό λαό καί τούς λέει: «Μή λυπηθεῖτε, ἀδελφοί μου τά χρήματά σαs, παρά μόνο γιά τή ζωή σαs .Φέρτε ὅτι πολύτιμο ἔχετε νά τά συγκεντρώσουμε σ’ ἕνα μέροs. Ὅταν ἀκούσουμε ὅτι ὁ βασιλιᾶs ἔρχεται, θά τά ρίξουμε σωρούs στούs δρόμουs. Αὐτόs ὅταν τά δεῖ, ἔτσι πού εἶναι φιλοχρήματοs, δέ θά πραγματοποιήσει τίs ἀπειλές του.»

Πράγματι οἱ χριστιανοί μάζεψαν πολύ πλοῦτο, χρυσό, ἀσήμι καί πολύτιμουs λίθουs. Ὁ ἅγιος τά ἔβαλε στό σκευοφυλάκιο. Μόλις ἡ εἴδηση γιά τόν θάνατο τοῦ Ἰουλιανοῦ ἔφτασε στή Καισαρεία, ὁ Ἅγιος Βασίλης κάλεσε ὅλους τούς πολίτες γιά νά δώσει στόν καθένα τά χρήματά του. Κανένας χριστιανός ὅμως δέν ἤθελε νά πάρει πίσω αὐτά πού εἶχε προσφέρει.

«Ἑμεῖς ἐδῶ θά τά δίναμε στό βασιλιά, γιά νά σώσουμε τή ζωή μας καί δέν θά τά δώσουμε στόν οὐράνιο βασιλιᾶ, νά τόν εὐχαριστήσουμε;», εἶπαν ὅλοι μαζί.

Ὁ Ἅγιος, συγκινημένος ἀπό τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς, ὅρισε νά πάρει ὁ καθένας κάτι ἀπό αὐτά πού ἔδωσε, καί τά ὑπόλοιπα νά τά προσφέρουν σέ φτωχοκομεῖα, νοσοκομεῖα, ὁρφανοτροφεῖα καί γηροκομεῖα. Ὅπως καί ἔγινε.

     Πῶς ὅμως τά ἐπέστρεψε; Ἡ παράδοση λέει, ὅτι ἔβαλε ἀνθρώπους, πού διακονοῦσαν σέ αὐτά τά ἰδρύματα, νά ζυμώσουν μικρά ψωμάκια. Μέσα σέ κάθε ψωμάκι ἔβαλε χρυσά νομίσματα ἤ χρυσαφικά. Οἱ πιστοί παίρνανε τά ψωμάκια, εὐλογία ἀπό τόν Ἅγιο, καί, καθώς τά ἄνοιγαν, ἔβρισκαν μέσα τά πολύτιμα ἀντικείμενα. Ἔτσι, τό «βασιλόψωμι» τῆς Καππαδοκίας ἔφτασε μέ πολλές παραλλαγές σέ μᾶς ὡς τά σήμερα.

Μεγαλώνοντας μέ ἕναν Ἅγιο», Μυρσίνη Βιγγοπούλου, Ἐκδ. Ἀκρίτας)

 


 

 

 

Τα νέα μας

https://youtu.be/XWp5Z2EWsmw?t=1 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑ...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Τό προσκλ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ AYΓΟΥΣΤΟΥ   1/8...
  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΕΙΕΣ Ὄρθρος:       ...