Σκέψεις για το Χρόνο Εκτύπωση E-mail
 

Ο Φώτης Κόντογλου σε ἕνα κείμενό του γράφει: «Η πιό φοβερή καί ἀνεξιχνίαστη δύναμη στον κόσμο εἶναι ο χρόνος, ο καιρός. Το μυστήριο του χρόνου απόμεινε ἀκατανόητο κι’ ἀς φαίνεται τόσο φυσικός αὐτός ὁ χρόνος. Τόν ἴδιο τό χρόνο δέν μποροῦμε νά τόν καταλάβουμε τί εἶναι, ἀλλά τό νοιώθουμε μονάχα ἀπό τήν ἐνέργεια πού κάνει, ἀπό τά σημάδια πού ἀφήνει πάνω στήν πλάση....

Τοῦτος ὁ ὑλικός κόσμος εἶναι τό βασίλειο τοῦ χρόνου, πού τόν κάνει νά ἀνθίζει και να μαραίνεται ἀδιάκοπα. Η φθορά εἶναι ὁ σκληρός νόμος πού ἔβαλε ἐπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος...

Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει να γλυτώσει ὁ ἀνθρωπος ἀπό τή φθορά. Ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης της φθορᾶς. Ἐκεῖνος πού πάτησε το θάνατο και εἶπε: « Ὁ πιστεύων εἰς έμέ κἄν ἀποθάνει ζήσεται»

 

Κάθε χρόνος ἀρχίζει ἀπό το ἑπόμενο «τώρα» πού ἀποφασίζουμε ποῦ καί μέ ποιόν θα ὑπάρξει. Και πάντα θά περιμένουμε το «τέλος», να δοῦμε πῶς πῆγε ἡ ζωή πού διαλέξαμε, οἱ πολλές ἤ οἱ λίγες στιγμές πού πορευτήκαμε.

Ὁ Ἅγιος Σιλουανός στίς ἀρχές τοῦ αἰῶνα πού ζήσαμε, γράφει: « Ἡ ἀγάπη δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τήν πορεία τοῦ χρόνου, ἀλλά ἔχει πάντα δύναμη. Μερικοί  σκεφτόμαστε  πώς ὁ Χριστός γεννήθηκε καί ἔπαθε ἀπό ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο· ὅμως δέν βρίσκουμε μέσα μας αὐτή τήν ἀγάπη καί θαρροῦμε πώς αὐτό ἔγινε κάποτε παλιά καί πέρασε. Ὅταν ὅμως ἡ ψυχή γνωρίση μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τότε αἰσθάνεται καθαρά πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ Πατέρας μας, ὁ πλησιέστερος, ὁ πιό ἀγαπημένος, ὁ ἀγαθότατος καί δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη εὐτυχία ἀπό τό ν᾿ἀγαπάς τόν Θεό, ὅπως μᾶς παράγγειλε ὁ ἴδιος, μέ ὅλο τό νοῦ καί τήν καρδιά, καί τόν πληςίον σάν τόν ἑαυτό σου.

Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μέ τήν ἀγάπη γιά τόν ἄλλο ἄνθρωπο καί μέ αὐτήν διατηρεῖται. Κι ὅταν πιά ἐγκατασταθῆ μέσα μας αὐτή ἡ ἀγάπη, τότε ὅλα χαροποιοῦν τήν ψυχή».

Κι ὁ Ἅγιος Μάξιμος πάλι: «Ὅσα δημιουργοῦνται ἐν χρόνῳ, καί ὑπόκεινται στόν χρόνο, σταματοῦν ὅταν τελειωθοῦν, παύοντας τήν φυσική τους αὔξηση. Ὅσα ὅμως ἔργα ἀρετῆς κατορθώνονται μέ τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, αὐτά καί ὅταν ὁλοκληρωθοῦν, πάλι κινοῦνται γιά νέα αὔξηση. Γατί τά τέλη τους ἀποτελοῦν ἀρχές ἄλλων. Ὅποιος δηλαδή κατάργησε στόν ἑαυτό του τή δύναμη τῶν φθαρτῶν μέσω τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογής τῶν ἀρετῶν, ἄρχισε ἤδη τήν πραγματοποίηση ἄλλων θειτέρων καταστάσεων. Γιατί ὁ Θεός δέν δίνει τέλος ποτέ στά καλά. Οἱ εὐεργεςίες τοῦ Θεοῦ δέν ἔχουν οὔτε άρχή οὔτε τέλος».

 

«Ὁ πιστός εὑρισκόμενος μέσα στή Θεία Λειτουργία, ἔχει ξεπεράσει τόν κόσμο τῆς φθορᾶς. Ζῆ καί σκιρτᾶ  διαστελλόμενος πέρα ἀπό τήν ἀπειλή τοῦ χρόνου, ἔξω ἀπό τή φυλακή τοῦ χώρου. Ἐνῶ αὐτά ὑπάρχουν (χῶρος καί χρόνος), ὁ ἄνθρωπος τρέφεται μυστικά ἀπό τό «κεκρυμμένο μάννα», άπό μιάν ἄλλη πραγματικότητα· προγενέστερη τοῦ χρόνου καί ἀνώτερη τοῦ χώρου. Καί ὅταν αὐτά πάψουν νά ὑπάρχουν, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ζῆ καί θά ζῆ.» (Ἀρχιμ. Βασιλείου, ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ).
 

Τα νέα μας

Στό Ἐνοριακό Κέντρο τῆς ἐνορίας μας θά πραγματοποι...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ   Τό ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ OKTΩΒΡΙΟΥ   1/10...
    ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ  ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ...