ΕΝΤΥΠΟ 9 Εκτύπωση E-mail

s_johnmaximΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ 

 

«Πεῖτε στόν κόσμο: Παρόλο πού ἔχω πεθάνει, εἶμαι ἀκόμα ζωντανός» 

 

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο: «Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς» (Ἐκδόσεις: Ἱ.Μ. Ἁγίου Νεκταρίου Δωρίδος)

 

Ἤδη ἀπό μικρός ὁ Μιχαήλ, ζοῦσε κυριολεκτικά σέ ἄλλο κόσμο, καί ἁπλῶς ἀρνιόταν νά συμμορφωθεῖ μέ τήν «πραγματικότητα» πού κατευθύνει τήν ζωή τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων˙ εἶχε ἀκλόνητα ἀποφασίσει νά ἀκολουθήσει τήν ὁδό τοῦ Θεοῦ.

Ὅπως εἶχαν παρατηρήσει οἱ συμμαθητές του, ὁ Μιχαήλ περνοῦσε τόν περισσότερο χρόνο του μελετῶντας τούς βίους τῶν ἁγίων.

johnmaxim1 Οὐσιαστικά σπούδαζε τούς ὀρθόδοξους ἁγίους μέ ἀκρίβεια, «σέ ἐπίπεδο πανεπιστημιακό».

Ἀφομοίωσε τόν τρόπο πού ἔβλεπαν ἐκεῖνοι τόν κόσμο καί τόν προσανατολισμό τους γιά τήν ζωή, ἔμπαινε στήν ψυχολογία τους, μελετοῦσε τήν ποικιλία τῶν δραστηριοτήτων τους, τούς ἀσκητικούς κόπους καί τήν ἀδιάλειπτη προσευχή τους. Ἔφτασε στό σημεῖο νά τούς ἀγαπᾶ μέ ὅλη του τήν καρδιά. Μέσα του εἶχε εἰσχωρήσει βαθειά τό πνεῦμα τους καί ἄρχισε νά ζεῖ σάν κι αὐτούς.

Οἱ γνώσεις του καί ἡ ἀγάπη του γιά τούς διαφόρους ἁγίους προετοίμασε τήν ψυχή του καί τήν μετέβαλε σέ κάτι ὑπέροχο καί σπάνιο, μέ καρπούς ποικίλους καί θαυμάσιους, πού σπανίως μπορεῖ κανείς νά βρεῖ συγκεντρωμένους σέ ἕναν ἄνθρωπο.

π.Γερμανός 1979 (σελ.78-79)

 

«Φροντίδα γιά τήν ἀνθρώπινη ψυχή» εἶναι ὁ ὅρος πού μπορεῖ καλύτερα ἀπ' ὅλους νά περιγράψει, αὐτή τήν σημαντική παρόρμηση πού κινοῦσε ὁλόκληρο τόν βίο καί τήν δραστηριότητα αὐτοῦ τοῦ κορυφαίου ἀνθρώπου τῆς προσευχῆς ὄχι μόνο γιά τόν χλιαρό αἰῶνα τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλά πιστεύω γενικότερα, σέ ὅλο τό φάσμα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

johnmaxim2 Τό πρόσωπό του κυριολεκτικά μεταμορφωνόταν κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ἐκλάμποντας ἕνα ὑπερκόσμιο φῶς. Εἶχα δεῖ τά μάτια του νά ξεχειλίζουν ἀπό θεία ἀγάπη καί τό πῶς πετοῦσε, στήν κυριολεξία, τό βράδυ τοῦ Πάσχα, σάν νά τόν σήκωναν ἄγγελοι γύρω ἀπό τήν νεόκτιστη ἐκκλησία τῆς Σαγγάης, κραυγάζοντας μέ ἄπλετη χαρά τίς θριαμβευτικές λέξεις «Χριστός Ἀνέστη, Χριστός Ἀνέστη!». Ἦταν ὁλοφάνερο ὅτι δέν ὑπῆρχε ὅριο στήν γνήσια ἔκστασή του: ὅλο του τό εἶναι ἦταν βυθισμένο στήν χαρά τοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο εἰλικρινά καί ὁλοκληρωτικά ἀγαποῦσε.

Ἀλλά τό πιό ἐκπληκτικό ἀπ΄ ὅλα ἦταν τό χάρισμα του νά βλέπει βαθειά μές στήν ἀνθρώπινη καρδιά καί νά τήν προσελκύει στόν Χριστό.

π.Γεώργιος Λάριν (σελ.259)

 

Τό ἐνδιαφέρον του ἦταν κατ' ἀρχάς στραμμένο στούς ἀρρώστους καί σέ ὅσους δέν εἶχαν κανέναν στόν κόσμο, τούς ὁποίους ἐπισκεπτόταν ἀκόμα καί στά πιό ἀπομακρυσμένα μέρη.

Παντοῦ συναντοῦσε ἀνθρώπους πού ἤθελαν νά τοῦ μιλήσουν. Ὅταν περπατοῦσε στό Παρίσι, οἱ ἄνθρωποι ἔτρεχαν γύρω του ἀπ' ὅλες τίς μεριές, ζητῶντας τήν εὐλογία του καί φιλῶντας του τό χέρι μέ σεβασμό.

Ἡγούμενος Ἀνδριανός, 1966 (σελ.169-171)

johnmaxim3 Σύντομα ἔγινε ἀντιληπτό στό ποίμνιό του ὅτι εἶχαν νά κάνουν μ' ἕναν μεγάλο ἀσκητή. Ὁ πυρήνας τοῦ ἀσκητισμοῦ του ἦταν ἡ προσευχή καί ἡ νηστεία.

Ἔτρωγε μία φορά τήν ἡμέρα, στίς 11 τό βράδυ. Κατά τήν διάρκεια τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας καί τήν ὑπόλοιπη νηστεία, ὅπως καί στή νηστεία τῶν Χριστουγέννων, ἔτρωγε μόνον πρόσφορο.

Τίς νύχτες του συνήθιζε νά τίς περνᾶ προσευχόμενος κι ὅταν αἰσθανόταν ἐξάντληση, ἔτσι ὅπως ἦταν γονατιστός ἔκλεβε ἐλάχιστες ὧρες ὕπνου μέχρι τά χαράματα.

Ὅταν ἐρχόταν ἡ ὥρα τοῦ Ὄρθρου, πολλές φορές τόν εὕρισκαν σ' αὐτήν τήν στάση, γονατιστό στό πάτωμα, μπροστά στό εἰκονοστάσι νά κοιμᾶται.

Ἱερουργοῦσε στόν Καθεδρικό Ναό καθημερινά, ἀκόμα καί ἄρρωστος ἐπιτελοῦσε τήν Θεία Λειτουργία. Ὅπου κι ἄν ἦταν δέν ἔχανε ποτέ τίς ἀκολουθίες καί σ' ὅλη του τήν ζωή, ἀκόμα κι ὅταν δέν μποροῦσε νά λειτουργήσει, κοινωνοῦσε ὅμως ὁπωσδήποτε καθημερινά.

...

skenoma_sjm Τό λείψανο τοῦ ἁγίου Ἰωάννη ἀναπαύεται στόν καθεδρικό ναό τοῦ Σάν Φρανσίσκο, ἐκεῖ ὅπου ἔχει ἀνοίξει ἕνα νέο κεφάλαιο στήν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ ἁγίου ἀνθρώπου.

Ὅπως ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, εἶχε πεῖ στά πνευματικά του τέκνα νά τόν θεωροῦν ζωντανό μετά τόν θάνατό του καί νά τόν ἐπισκέπτονται στόν τάφο του, λέγοντάς του ὅ,τι ὑπάρχει μέσα στήν καρδιά τους, ἔτσι ἀκριβῶς καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μᾶς ἔχει ἀποδείξει ὅτι ἀκούει αὐτούς πού τιμοῦν τήν μνήμη του.

Μετά τήν κοίμησή του, ὁ μαθητής του, π. Ἀμβρόσιος, τόν εἶδε σέ ὄνειρο ἤ σέ ὅραμα - δέν μποροῦσε νά διακρίνει σέ τί ἀπό τά δύο - ντυμένο μέ πασχαλινά ἄμφια, ἐκπέμποντας φῶς καί χαμογελῶντας, νά θυμιάζει στόν καθεδρικό ναό.

Τόν εὐλόγησε καί ἀναφώνησε μία μόνο λέξη: ʺΧαρά!ʺ

...

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ταφῆς του δέν ἔχει περάσει ἡμέρα πού νά μήν ἔχουν ἔλθει κάποια ἀπό τά πνευματικά του παιδιά, γιά νά «μιλήσουν τοῦ Βλαντίκα», νά διαβάσουν τό Ψαλτήρι καί νά ζητήσουν τήν μεσιτεία του.

Ὅντως ἦταν, ὅπως τόν ἀποκαλοῦσε ἕνας ἀπό τούς ἱερεῖς πού ζοῦσε κοντά του, «ἕνας Ἅγιος ἀσκητής μέ παγκόσμια ἀκτινοβολία». Διότι ἡ ζωή του ἦταν πραγματικά ἕνα φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας. Στ' ἀλήθεια ἕνας Ἅγιος-στήριγμα, ὁ ὁποῖος ζῶντας μέσα σέ αὐτόν τόν κόσμο ἦταν προσιτός σέ ὅλους, ἐνῶ μέ τίς προσευχές του τελοῦσε θαύματα.

 

π.Σεραφείμ Ρόουζ (σελ.53-54 / 68-69 / 178)

 

 

Τα νέα μας

Στό Ἐνοριακό Κέντρο τῆς ἐνορίας μας θά πραγματοποι...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ   Τό ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ OKTΩΒΡΙΟΥ   1/10...
    ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ  ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ...