Οι εμφανίσεις του αναστάντος Χριστού και το νόημά τους Εκτύπωση E-mail


 

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ αἰτία κάθε εὐφροσύνης καὶ χαρᾶς, τὸ Πάσχα, ἀποτελεῖ τὴν κορυφαία ἑορτὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἑορτολογίου.

Ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος, ἀναφερόμενος στὴν προσευχὴ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι προσκυνήσωμεν ἅγιον, Κύριον, Ἰησοῦν, τὸν μόνον ἀναμάρτητον», διδάσκει ὅτι δὲν ἀναφερόμαστε στὴν Ἀνάσταση ποὺ εἶδαν οἱ Μαθητές, δηλαδὴ δὲν πρόκειται μόνο γιὰ μιὰ ἱστορικὴ ἀναφορά, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἀνάσταση ἢ μᾶλλον τὸν Ἀναστάντα Χριστὸ ποὺ Τὸν βλέπουμε καὶ τό βιώνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία, τὸ βιώνουμε ὡς ἡμετέρα Ἀνάστασιν τῶν «κάτω κειμένων» λέγοντας «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι» καὶ ὄχι «πιστευσάμενοι».

Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων: «οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. α', 3).

 Εἶναι φυσικὸ αὐτὸ νὰ γινόταν γιατί, ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν ἤθελε νὰ τοὺς παρηγορήση, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ νὰ τοὺς προετοιμάση γιὰ τὴν Ἀνάληψή Του, τὴν ἔλευση τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποστολὴν των εἰς τὴν οἰκουμένην.

Ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ κηρύγματος τῆς Ἀνάστασης ἀποδεικνύει ὅτι τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Κυρίου ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Οἱ Ἀπόστολοι οἱ κατ΄ ἐξοχὴν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μετέδωσαν αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς μαρτυρίας στοὺς διαδόχους τους. Ἡ μαρτυρία αὐτὴ τῶν Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ τῶν διαδόχων των, ἑπόμενως καὶ πάντων ἡμῶν τῶν πιστῶν ἀποτελεῖ σὲ τελικὴ ἀνάλυση καθολικὴ ἀποστολὴ ὅλων τῶν πιστῶν, μία ἀποστολή ποὺ δέν περιορίζεται μόνο στὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ἀλλὰ προεκτείνεται καὶ στὴ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ὁμολογίας. Τό μαρτύριο τοῦ αἵματος: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8,34).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς μετὰ τὴν τριήμερη Ἀνάστασή Του ἐμφανίζεται ἀρχικὰ στὶς Μυροφόρες γυναῖκες ποὺ «λίαν πρωὶ» ἔσπευσαν στὸν τάφο Του πρὸς ἐπιτέλεσιν καθηκόντων καὶ βρέθηκαν ἀντιμέτωπες μὲ τὸ «κενὸ μνημεῖο». Ἔτσι οἱ Μυροφόρες γυναῖκες ἔγιναν οἱ πρῶτοι μάρτυρες καὶ οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἀναστάς Κύριος ἐμφανίζεται «δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα» καὶ στοὺς μαθητές του, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ταφή Του κρύβονταν «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων», «ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ».

Πρῶτα διὰ νὰ βεβαιωθοῦν γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του καὶ ἐπιπλέον γιὰ νὰ τούς παραδόση τήν ἐξουσία: «ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται» (Ἰω. 20,23) καὶ τελικῶς νὰ τοὺς ἀναθέσει τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς οἰκουμένης: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν».

Ἡ ὁμολογία τῶν ἄλλων μαθητῶν ὅτι «ἐωράκαμεν τὸν Κύριον» ἀντιμετωπίζει τὴ δυσπιστία τοῦ Ἀποστόλου Θωμά: «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσῖν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρα μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω».

«Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ὀκτῶ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμὰς μετ᾿ αὐτῶν». Ὁ Κύριος «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» εἰσῆλθε καὶ ἀπηύθυνε στοὺς μαθητὲς καὶ πρός ὅλους ἐμᾶς «εἰρήνη ὑμῖν». Κατόπιν ἀπευθύνεται στὸ Θωμὰ καὶ σὲ κάθε δύσπιστο καὶ τὸν προτρέπει νὰ τὸν ψηλαφήσει καὶ νὰ ἐντοπίσει τὰ σημάδια τοῦ Πάθους Του.

Μιὰ ἄλλη ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου εἶναι στοὺς δυὸ μαθητές Του ποὺ πορεύονταν πρὸς τοὺς Ἐμμαούς: «ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ μὴ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται!».

Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς πληροφορεῖ καὶ γιὰ μιὰ ἄλλη ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου σὲ ἑπτὰ μαθητές Του ποὺ βρίσκονταν στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος. Ὁ Κύριος τους προτρέπει νὰ ρίξουν τὰ δίχτυα στὴ δεξιὰ μεριὰ τοῦ πλοίου. Οἱ μαθητὲς ὑπάκουσαν καὶ «οὐκέτι αὐτὸ ἑλκύσαι ἴσχυσαν ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἰχθύων».

Ἡ τελευταία ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου στοὺς μαθητές Του πραγματοποιεῖται ἀκριβῶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἀνάληψης. Ὁ Ἀναστὰς Κύριος συναντᾶ τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν Του καὶ «ἐπάρας τὰς χείρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς, καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανὸν» (Λουκ. 24, 50-52).

Οἱ ἐμφανίσεις αὐτὲς τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ποὺ μαρτυροῦνται μέσα στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὡς καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πορευομένου πρὸς Δαμασκὸν ὡς διώκτη, εἶχαν διπλὸ σκοπό, ἀφ᾿ ενὸς μὲν γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν καὶ πειστοῦν πέραν πάσης ἀμφιβολίας ὅτι ὁ Κύριος «ἀνέστη ὄντως» καὶ ἀφ᾿ ετέρου νὰ λάβουν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἀναστάντα Κύριο τὴν ἐντολή, ἀλλὰ καὶ τὴ δύναμη νὰ κηρύξουν στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὸ Εὐαγγέλιο. Αὐτὴ τὴ χαρμόσυνη καὶ ἐλπιδοφόρα ἀλήθεια βιώνουμε σὲ κάθε θεία Λειτουργία: «Ἔσχομεν τοῦ θανάτου σου τὴν μνήμην εἴδομεν τῆς ἀναστάσεώς σου τὸν τύπον ἐνεπλήσθημεν τῆς ἀτελευτήτου ζωῆς…».

Τὸ Πάσχα, ἡ χαρμόσυνη μέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ αἰτία κάθε εὐφροσύνης καὶ ἀγαλλιάσεως, συντελεῖται μέσα στὸν κάθε πιστὸ κι ὄχι μόνο μία φορά, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Χριστὸς ἀνασταίνεται μέσα καὶ λαμπροφορεῖ καὶ ἀπαστράπτει τὶς ἀστραπὲς τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς θεότητος. Γι᾿  αὐτὸ καὶ λέμε: «Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν (φανερώθηκε) ἡμῖν» (Ψάλμ. 117,27).

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Δεσποτικὲς ἑορτές», Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἰεροθέου
Ἐπιμέλεια κειμένων: Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς, Ἀπρίλιος 2017

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

Στό Ἐνοριακό Κέντρο τῆς ἐνορίας μας θά πραγματοποι...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ   Τό ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ OKTΩΒΡΙΟΥ   1/10...
    ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ  ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ...