Aπο την Eλευθερία στην Aγάπη Εκτύπωση E-mail
Ὁ Ἰούλιος εἶναι ὁ μήνας μὲ τὶς πολλὲς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων καὶ, ὅπως γράφει καὶ ὁ π. Ἀθανάσιος Γιέφτιτς, οἱ ἅγιοι εἶναι ἡ φανέρωσις τοῦ αὐθεντικοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ ἀληθινοῦ ἐπαναστάτη, ποὺ δύναται νὰ συμβάλλει ἀνέμακτα στὴν οὐσιαστικὴ ἀλλαγὴ τοῦ κόσμου.

 

      Ὁ Θεὸς ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη δημιούργησε τὸν κόσμο ὁλόκληρο ἀπὸ ἐλευθερία καὶ ἀγάπη καὶ ἰδιαιτέρως τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν»· καὶ ναὶ μὲν εἶναι ἕνα μηδὲν μπροστὰ στὸ Θεὸ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ μηδέν, τὸ τίποτα, ὑπάρχει, εἶναι πραγματικό, καὶ εἶναι ὁ φίλος, πλασμένος νὰ εἶναι ὁ διπλανός τοῦ Θεοῦ καὶ προορισμένος νὰ γίνει ἅγιος μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσωπική του ἐπιλογή. Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας λέει, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει δημιουργήσει τὸν ἄνθρωπο νὰ εἶναι ὁ δεύτερος.

      Αὐτὴ ἡ ἐλευθερία, ὡς δυνατότητα ἐκλογῆς τοῦ «δεύτερου», εἶναι ἡ μία πλευρὰ τῆς ἐλευθερίας, καὶ δὲν καταργεῖται ποτέ. Ἐὰν νομίζουμε ὅτι οἱ Ἅγιοι, στὴν ἱστορική τους ζωή, δὲν μποροῦν νὰ ἁμαρτήσουν καὶ νὰ ἀποσπασθοῦν ἀπὸ τὸν Θεό, τότε δὲν καταλαβαίνουμε οὔτε τοὺς Ἁγίους, οὔτε τὸν Θεό. Καὶ στὴν αἰώνια ζωή τους δὲν καταργεῖται ἡ ἐλευθερία τους, ἀλλ’ ἑνώνεται αὐτοπροαίρετα μὲ τὴ Θεία ἐλευθερία ποὺ εἶναι καὶ Ἀγάπη. Ἐξ ἀντιθέτου, καταλαβαίνουμε πόσο ἐπειράζοντο οἱ Ἅγιοι, ἀκριβῶς γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ ἡ ἐλευθερία τους ἔναντι τοῦ ἐαυτοῦ τους: πόσο θέλουν τὸν Θεὸ ἢ ὄχι;

      Ἄς μὴν εἶναι ἡ κόλαση καμμιὰ τιμωρία, οὔτε φοῦρνοι, οὔτε καζάνια, οὔτε τύψεις τῆς συνειδήσεως. Ἂν φαντασθοῦμε ὅτι ἀγαποῦμε, ἂν ὄχι τὸν Θεό - τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἔστω ἕναν ἄνθρωπο, ἀνεπιφύλακτα, ἀνιδιοτελῶς, καὶ μᾶς φεύγει, τὸν χάνουμε, εἴτε μὲ θάνατο εἴτε ἀλλιῶς, τραντάζονται τὰ θεμέλια τῆς ὑπάρξεως καὶ ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἄβυσσο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας, καὶ ὅτι δὲν χρειάζεται ἄλλη τιμωρία. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία δὲν ἐκφράζεται. Εἶναι ἐμπειρία πραγματικῆς κολάσεως. Ἂν κανεὶς καταλάβει τί σημαίνει νὰ χάσεις τὸν Θεό, καὶ τὸν συγκεκριμένο Θεὸ ποὺ ἔχουμε γνωρίσει, τὸν Χριστό, τότε δὲν θὰ μιλήσει μόνο γιὰ ἀπώλεια παραδείσου, ἀλλά θά κατανοήσει καί τό φοβερό προνόμιον τῆς ἐκλογῆς ἀλλά καί τὸ ἑνιαῖο ἀγάπης καὶ ἐλευθερίας καί τὸ θετικό τῆς ἐλευθερίας ὡς ἀγάπης καὶ ὄχι μόνο ὡς ἐκλογῆς. Ἂν δεῖτε ἁπλὲς ψυχὲς πόσο εἶναι ἑνιαῖες, καὶ πόσο ἑνιαῖα ζοῦν καὶ ἑνιαῖα ἀγαποῦν, θὰ τὰ καταλάβετε ὅλα αὐτά. exoklissi

      Εἶναι σὰν τὴν περίπτωση τοῦ Ἰώβ, ποὺ ὅταν ἦρθαν οἱ σοφοί, οἱ συνετοί, οἱ εὐσεβεῖς ἀπαντοῦσε: «Μὴ μοῦ λέτε τώρα ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ ὁ Θεὸς μὲ τιμωρεῖ. Φύγετε». Καὶ φάνηκε ὁ Ἰὼβ στὰ μάτια τοὺς ὡς θεοβλάσφημος. Ἀλλὰ ὁ Ἰὼβ ἤθελε νὰ πιαστεῖ μὲ τὸν Θεό, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸν ἀρνεῖται ἢ ὅτι εἶναι ἄθεος. Ὄχι. Ὁ Ἰὼβ θέλει νὰ ἀναμετρηθεῖ μὲ τὸν Θεό. Ὁ Ἰὼβ ζητάει φίλο, δὲν ζητάει κύριο. Ζητάει νὰ συναντηθεῖ πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τὸν Θεό.

      Αὐτὸ εἶναι πολὺ ἀληθινὸ γιὰ τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό, ποὺ κινεῖται, ἐξελίσσεται, βιοῦται σὲ σχέσεις ὅπου πρέπει νὰ ἀποκλειστοῦν ὅλα, ὅσα προϋποθέτουν κάθε τί ἄλλο παρὰ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.

      Ὅταν μάλιστα λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε τὸν Θεόν, ἀκόμα καί τόν συνάνθρωπο, δὲν χωροῦν σκοπιμότητες, μιζέριες καί παράπονα.

      Ἡ ἐλευθερία αὐτὴ εἶναι κατ’ ἀρχὴν θετική, ἔχει βεβαίως τὸ στοιχεῖο τῆς ἐκλογῆς, τὴ δυνατότητα τῆς ἐκλογῆς -καὶ ποτὲ δὲν αἴρεται αὐτὴ- ὡς πλήρης, ὡς πραγματικὴ ἐλευθερία, πρέπει νὰ εἶναι πλήρωμα, πρέπει νὰ εἶναι ζωή, ἀγάπη μ’ ἄλλα λόγια.

      Ἡ ἀγάπη δὲν καταργεῖ τὴν ἐλευθερία, τουναντίον τὴν οἰκοδομεῖ, τὴν ὁλοκληρώνει, τὴν πληρώνει, τὴν γεμίζει. Καὶ σ’ αὐτὰ τὰ ὁριακὰ ἐπίπεδα, σ’ αὐτὲς τὶς διαστάσεις μπορεῖ κανεὶς νὰ καταλάβει γιατί εἶναι σπουδαία ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία.

      Ὁ Θεὸς ἔδειξε τὴν ἀγάπη Του, ἔδειξε ὅτι μᾶς ἀγάπησε πρῶτα Αὐτός, καὶ ἔστειλε τὸν Υἱό Του «ἵνα ζήσωμεν δι’ αὐτοῦ» (Α΄ Ἰωάν. 4,9).

      Καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἀδύναμος νὰ ἀναγκάσει ὅλους νὰ Τὸν ἀγαπήσουν· εὐτυχῶς ποὺ εἶναι ἔτσι, διότι θὰ γινόταν ἕνας Θεὸς-τύραννος.

      Κανένα σύστημα ἀκόμα καὶ ὁ Χριστιανισμός ὡς σύστημα δὲν ἔχει λύσεις. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα, ἡ μόνη ἐλπίδα ὅπως Τὸν βιώνει ἡ Ὀρθοδοξία. Ἦλθε, ἔγινε ἄνθρωπος, ἔχει προσελκύσει τὸν ἄνθρωπο, καὶ τώρα ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου πρέπει νὰ γίνει τὸ ἴδιο.

      Ἡ οὐσιαστικὰ ὀρθόδοξη στάση ἀπέναντι στὸν Θεό εἶναι ἡ ἀσκητική, παραδοσιακὴ στάση καὶ ἄσκηση, ὡς ἐγρήγορση τοῦ ἀνθρώπου· νὰ εἶσαι ὅλη τὴν ὥρα, σὲ μία στάση δυναμική, ἀκριβῶς γιὰ νὰ εἶσαι προσεκτικός, νὰ εἶσαι συγκροτημένος, νά εἶσαι δεκτικός. Καὶ ὅταν δώσει ὁ Θεὸς τὴ Χάρι Του, πού δὲν καταργεῖ τὴν ἐλευθερία, ἁπλῶς τρέφει, βοηθάει, αὐξάνει, ἀναπτύσσει τὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ βέβαια ὁ Θεὸς τὰ ἔχει δώσει, καὶ τὸ νοῦ καὶ τὶς δυνάμεις καὶ ὅλα, ἀλλὰ πάλι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ποὺ καλεῖται αὐτός νά ἀγαπᾶ τὸν Θεό. Δὲν ἀγαπᾶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μέσῳ τοῦ ἀνθρώπου τὸν Θεό. Ὁ ἄνθρωπος ἀγαπάει τὸν Θεό, ἡ Χάρις βοηθάει. Διότι ἀλλιῶς ὁ Θεὸς θὰ ἀγαποῦσε τὸν ἑαυτό του μέσῳ τοῦ ἑαυτοῦ του. Εἶναι λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπάει Αὐτὸν ποὺ τὸν ἀγαπάει. Εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ «δυοφυσιτισμοῦ» τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἔγινε διπλοὺς καὶ δὲν θὰ πάψει ποτὲ νὰ εἶναι διπλούς, διότι ὁ Θεὸς ἐποίησε τὸν διπλανό του καὶ αὐτὸς ὁ διπλανός του δὲν πρέπει νὰ καταργηθεῖ. Αὐτὸς ὁ διπλανὸς ὅμως ἄνθρωπος ἔχει τὴ δυνατότητα, τὴν ἐλευθερία νὰ ἀπομονωθεῖ καὶ νὰ ἀπομονώσει τὸν Ἄλλον, τὸν φοβερόν Θεόν καὶ νὰ μὴν λειτουργεῖ ἡ ἀγάπη. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ κόλαση.

      Ἕνα κοινὸ σημεῖο ὅλων τῶν ἁγίων καὶ τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμά των εἶναι ἡ βαθειά ταπεινοφροσύνη καὶ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνεπάρκειας. Ὅσο προάγονται στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ ἀνεβαίνουν τὴν «κλίμακα» τῶν ἀρετῶν καὶ πλησιάζουν περισσότερο τὸ Θεὸ, μετανοοῦν περισσότερο. Δὲν ἀποτελεῖ ὑπερβολὴ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Ἅγιος εἶναι ἕνας ἐνσυνείδητος ἁμαρτωλὸς σὲ κατάσταση συνεχοῦς μετανοίας.

 

Διασκευή ἀπό ὁμιλίες τοῦ π. Ἀθανασίου Γιέφτιτς, «Ἀπὸ τὴν ἐλευθερία στὴν ἀγάπη», ἐκδ. Δόμος
Ἐπιμέλεια κειμένων: Πρωτοπρ. Γεώργιος Καλαντζῆς, Ἰούλιος 2016

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

Στό Ἐνοριακό Κέντρο τῆς ἐνορίας μας θά πραγματοποι...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ   Τό ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ OKTΩΒΡΙΟΥ   1/10...
    ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ  ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ...