O χριστιανικός γάμος Εκτύπωση E-mail

 

H ἐκκοσμίκευση ποὺ ἔχει ἀγκαλιάσει γενικότερα τὸν ἐκκλησιαστικό μας βίο γίνεται φανερὴ περισσότερο ἀπὸ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ στὸ θέμα τοῦ χριστιανικοῦ γάμου. Ἀπὸ ὅποια ὁπτικὴ καὶ ἄν δεῖ κανεὶς τὸν σύγχρονο Ὀρθόδοξο γάμο (προετοιμασίες, τέλεση, μεταγαμιαία βιοτή), ἀφορᾶ περισσότερο κοσμικὸ παρὰ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός.

            Βιώνοντας αὐτὴ τὴν ἀγωνία γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση θεωρήσαμε καλὸ νὰ παρουσιάσουμε ἀπόψεις, κατευθύνσεις καὶ θεωρήσεις, σχετικὰ μὲ τὸ γάμο, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, καλύπτοντας ἀρκετὲς πλευρὲς αὐτοῦ τοῦ θέματος τὸ ὁποῖο πάντα θὰ εἶναι ἀνεξάντλητο, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἀφορᾶ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ ποὺ δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ τὴν περικλείσει σὲ ἕνα βιβλίο.

            Κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ψυχικὰ ὑγιὴς εἶναι μόνον ὁ ἅγιος, ἐνῶ ὁ συνήθης ἄνθρωπος εἶναι ἄρρωστος μὲ τὴν ἔννοια ὅτι διακατέχεται ἀπὸ λίγα ἤ πολλὰ ψυχικὰ πάθη. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅμως εἶναι ἕνα πνευματικὸ νοσοκομεῖο τὸ ὁποῖο θεραπεύει καὶ ἁγιάζει τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, ἑπομένως καὶ ὁ ἐκκλησιαστικὸς γάμος εἶναι ἕνας νόμιμος εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Θεὸ δρόμος θεραπείας καὶ ἁγιασμοῦ τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ὅταν βέβαια τηροῦνται κάποιες ἀπαραίτητες οὐσιαστικὲς πνευματικὲς προϋποθέσεις.

            Ἄρα ὁ συνετὸς Χριστιανὸς εἰσέρχεται στὸν γάμο γιὰ νὰ θεραπευθεῖ καὶ νὰ ἁγιάσει, συμμετέχοντας στὴ Μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Κίνητρό του εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ ἀσκητικὴ ὁδὸς θεραπείας καὶ ἁγιασμοῦ ποὺ ὁ συνειδητὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἀρχίζει νὰ βαδίζει μέσα στὸν χριστιανικὸ γάμο, δὲν ἔχει κίνητρα ἐγωιστικά, ἐφόσον ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους πνευματικοὺς στόχους του εἶναι ἡ συντριβὴ τῆς φιλαυτίας καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ του. Σ΄ αὐτὸ τὸν βοηθάει ὁ/ἡ σύζυγος ἐφόσον ἡ θεραπεία τοῦ καθενὸς περνάει μέσα ἀπὸ τὴ θυσιαστικὴ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄλλο καὶ ἡ θεραπεία τοῦ ἑνὸς περνάει μέσα ἀπὸ τὴ θεραπεία τοῦ ἄλλου. Μὲ τὸν γάμο ἀλλάζουν ὅλα τὰ δεδομένα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνδρογύνου, διότι ὁ κάθε σύζυγος ἀναλαμβάνει πλέον ὑπεύθυνα, ἀνεπιστρεπτὴ καὶ διὰ βίου, τὸ βάρος καὶ τὴν εὐθύνη τοῦ/τῆς συντρόφου του.

            Ὁ χριστιανικὸς γάμος εἶναι βασικὰ ἡ συνάντηση δύο ἐρωτευμένων ὑπάρξεων, ποὺ μπορεῖ ὅμως ἡ ἀγάπη ποὺ τοὺς διακατέχει νὰ μεταμορφωθεῖ μὲ τὴ μυστηριακὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σ’ ἕνα δεσμὸ ὁ ὁποῖος θὰ κρατήσει αἰώνια καὶ δὲ θὰ διαλυθεῖ οὔτε ἀπὸ τὸ θάνατο.

Ἄς δοῦμε τώρα τὶς θέσεις καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὸ νόημα τῆς ἀγάπης καὶ ἰδίως τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ πῶς αὐτὴ πρέπει νὰ βιώνεται ἀπὸ τοὺς συζύγους στὸ χριστιανικὸ γάμο.

 

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας συνιστᾶ μέσω τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαπᾶτε τὶς γυναῖκες σας μὲ τὴν ἴδια θέρμη ποὺ ὁ Χριστὸς ἀγάπησε τὴν Ἐκκλησία». Ἑρμηνεύοντας τὸν Ἀπόστολο, ὁ Ἱερὸς Πατὴρ, λέγει: «ἄν θέλεις ἄνδρα ἡ γυναίκα σου νὰ σὲ ὑπακούει, ὅπως ἡ Ἐκκλησία τὸν Χριστό, ἂς τὸν μιμηθεῖς. Νὰ προνοεῖς γι’ αὐτὴν, μὴν κάνεις πίσω στὴν ἐκδήλωση τῆς μεγάλης ἀγάπης σου πρὸς αὐτὴν ἀκόμη κι ἄν θὰ πρέπει νὰ θυσιαστεῖς, νὰ ὑπομείνεις ἐξευτελισμοὺς καὶ νὰ πάθεις ὁ,τιδήποτε προκαλεῖ πόνο. Καὶ νὰ ξέρεις καλὰ ὅτι καὶ ἄν ἀκόμη σοῦ συμβοῦν γιὰ χάρη της ὅλα αὐτὰ κι ἀκόμη ὀδυνηρότερα, ἀκόμη καὶ τότε δὲ θὰ μπορέσεις νὰ φτάσεις στὸ τόσο δὰ τὰ ἔργα ποὺ πραγματοποίησε γιὰ μᾶς ὁ Χριστὸς ἀπὸ ἀγάπη».

            Ἄν ἀκόμη ἀντιληφθεῖς νὰ σὲ καταφρονεῖ, νὰ ζεῖ ἄσωτα καὶ νὰ ὑπερηφανεύεται γι’ αὐτὸ, θὰ μπορέσεις νὰ τὴν ξαναφέρεις δίπλα σου μὲ τὸ περίσσευμα τῆς φροντίδας ποὺ θὰ τῆς δείξεις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς καλωσύνης, διότι δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη πειθοῦς πιὸ δραστικὴ ἀπ᾿ αὐτὲς τὶς ἐγγυήσεις, ἰδιαίτερα γιὰ τὸν ἄνδρα καὶ τὴν γυναίκα.

            Τὴ συμπαραστάτιδα στὴν πορεία τῆς ζωῆς σου, τὴν μητέρα τῶν παιδιῶν σου, αὐτὴ ποὺ εἶναι πηγὴ κάθε χαρᾶς γιὰ σένα, δὲν πρέπει νὰ κρατᾶς κοντὰ σου δεσμεύοντάς τη με φόβο καὶ ἀπειλὲς ἀλλὰ μὲ ἀγάπη καὶ καλὴ συμπεριφορὰ, γιατὶ πῶς μπορεῖ νὰ ὀνομαστεῖ συζυγία ἐκείνη ἡ γαμικὴ σχέση ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸ φόβο τῆς γυναίκας γιὰ τὸν ἄνδρα;

 

            Ὁ ἴδιος ὁ Πατὴρ συμβουλεύει γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ/τῆς συζύγου, τὰ κριτήριά μας νὰ μὴν ἀναφέρονται σὲ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα, δηλαδὴ σὲ σωματικὴ ὀμορφιὰ ἤ σὲ πλοῦτο ἤ ὑψηλὴ κοινωνικὴ θέση, ἀλλὰ ἄντὶ γι’ αὐτὸ νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν ἀληθινὴ εὐγενικὴ καταγωγὴ ποὺ βρίσκεται βαθειὰ στὴν ψυχή μας.

            Συνεχίζοντας ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι ἡ ἀλληλουχία τῶν γεγονότων ποὺ συνοδεύουν τὸν γάμο, τὸν ἀναδεικνύουν μυστήριο καὶ μάλιστα μέγα μυστήριο, καθὼς ὁ ἄνδρας καλεῖται αὐτὸν ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴ ζωὴ, τὸν γέννησε, τὸν ἀνέθρεψε, αὐτὸν καλεῖται νὰ ἐγκαταλείψει γιὰ νὰ προσκολληθεῖ σὲ μία ἄγνωστη ποὺ μέχρι πρὶν λίγο οὔτε ποὺ τὴν ἤξερε καὶ ποὺ δὲν ἔχει τίποτε κοινὸ μαζί της. Καὶ ὅμως, ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ ὅλα αὐτὴν προτιμᾶ.

            Πραγματικὰ εἶναι μέγα τὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Ὅλα αὐτὰ βεβαίως δὲν ἔχουν λεχθεὶ μόνο γιὰ τὸν ἄνδρα ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ γυναίκα στὴν ὁποία ὁ Ἀπόστολος δὲν παραγγέλει μόνο τὰ καθήκοντα τῆς ἀγάπης, ἀλλὰ καὶ κάτι περισσότερο «νὰ σέβεται τὸν ἄνδρα της». Ἡ γυναίκα εἶναι δεύτερη ἀρχή. Αὐτὸ δὲν στοιχειοθετεῖ ὑποτίμηση τῆς γυναίκας στὴ σχέση της μὲ τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ ἀποτελεῖ προνοητικὸ μέτρο γιὰ τὴν ἐξασφάλιση μιᾶς ἀρχῆς μεταξὺ τῶν συζύγων καθὼς καὶ τῆς μεταξύ τους ἑνότητας. Αὐτὸ σημαίνει ὄτι ὁ χριστιανικὸς γάμος δὲν εἶναι ἕνα ἐπὶ μέρους γεγονὸς ἀλλὰ ἀνακεφαλαιώνει μέσα του ὅλο τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας.

 

            Ἡ κοινωνία τῶν συζύγων ποὺ πραγματοποιεῖται ἐντὸς τοῦ γάμου, εἶναι τόσο οὐσιαστικὴ, οὐσιαστικὴ καὶ γιὰ τὸ σῶμα καὶ γιὰ τὸ πνεῦμα τῶν δύο, ποὺ μπορεῖ νὰ παραλληλιστεῖ καὶ συσχετισθεῖ μὲ τὸ μυστήριο κοινωνίας Χριστοῦ καὶ Ἐκκλησίας ὅπου ὁ Χριστὸς ἑνώνεται μὲ τὴν Ἐκκλησία.

            Ἄρα καὶ ἡ ὑποταγὴ τῆς γυναίκας ποὺ τονίζεται πρέπει νὰ ἑρμηνεύεται Χριστολογικὰ καὶ ὄχι κοινωνιολογικὰ, γιατὶ καὶ ἡ γυναίκα μέσα στὸ γάμο παίρνει ἔννοια ἐκκλησιολογικὴ ἐφόσον μέσα στὸν γάμο ἀντιπροσωπεύει τὴν «νέα Εὔα», τὴν Παναγία.

            Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ δύο σύζυγοι μέσα στὴ γαμήλια σχέση τους ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον εἶναι τιμὴ καὶ δόξα. Ὅση ἀξία ἔχει ἡ κεφαλὴ τόση κατέχει καὶ τὸ σῶμα. Ἑπομένως, ἡ γυναίκα διὰ μέσου τοῦ ἀνδρός της καὶ ὁ ἄνδρας διὰ μέσου τῆς γυναικός του καὶ οἱ δύο διὰ τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου τους πορεύονται πρὸς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

            Τὸ μυστήριο τοῦ γάμου ἀρχίζει μὲ μιὰ σειρὰ αἰτήσεων ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ τρεῖς ἀναφέρονται στὴ γέννηση τῶν παιδιῶν. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἐξηγεῖ πῶς ἡ ἀγάπη καρποφορεῖ τὸ παιδὶ. Το παιδὶ εἶναι καρπὸς τῆς ἀγαπητικῆς ἑνώσεως τοῦ ζεύγους. Καρπὸς ὁμονοίας ψυχῶν καὶ σωμάτων. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐξηγεῖ γιατὶ ὅταν τραυματιστεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ ζεύγους καὶ ἡ ψυχοσωματική του ἑνότητα, τὸ μεγαλύτερο θύμα δὲν εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ σύζυγοι ἀλλὰ τὸ παιδί. Τὸ παιδὶ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς ἀγάπης τῶν γονιῶν καὶ αὐτὴ τὴν ἀγάπη πρέπει νὰ εἰσπνέει ἀπὸ τὴ σύλληψή του μέχρι νὰ δημιουργήσει τὴ δική του οἰκογένεια.

 

            Ἡ στοργὴ ποὺ θὰ εἰσπράξει ἀπὸ τοὺς γονεῖς του εἶναι ἡ μεγαλύτερη κληρονομιὰ γιὰ ὅλη του τὴ ζωή, ὅσα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ἂν τοῦ προσφέρουν, ἂν δὲν τραφεῖ μὲ τὴν ἀγάπη ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν μεταξύ τους οἱ γονεῖς, θὰ μένει πάντοτε πνευματικὰ καχεκτικό.

            Συμπερασματικά, ἡ ζωὴ τοῦ ἔγγαμου χριστιανοῦ ὀφείλει νὰ εἶναι ἀσκητικὴ κατὰ τὸ μέτρο τῶν δυνάμεών του, δηλαδὴ νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀγωνιστικὸ φρόνημα κατὰ τῶν παθῶν, συνεργούσης τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ στοὺς περισσότερους σημερινοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς αὐτὰ νὰ φαίνονται ἀπραγματοποίητα, οὐτοπικὰ, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐφικτὰ καὶ πραγματοποιήσιμα. Ἐὰν μᾶς φαίνονται ἔτσι εἶναι γιατὶ πάψαμε νὰ εἴμαστε ἐνεργὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δὲν γνωρίζουμε ὅτι εἴμαστε ἄρρωστοι ψυχικὰ, μὲ τὴν ἔννοια τῶν παθῶν, καὶ συνεπῶς δὲν νιώθουμε τὴν ἀνάγκη νὰ θεραπευθοῦμε καὶ νὰ ζήσουμε πνευματικά, καθὼς ἐπίσης ἀγνοοῦμε καὶ τὸ νόημα καὶ τὸ σκοπὸ τοῦ γάμου, ποὺ εἶναι νὰ μποῦμε στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ μέσα στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή. Ἔτσι ἔχοντας τὴ φιλαυτία μας, ὅταν παντρευτοῦμε φροντίζουμε πῶς νὰ ἱκανοποιήσουμε τὰ σαρκικά μας θελήματα, τὴ φιληδονία, τὴ φιλοδοξία καὶ τὴν ἀπληστία μας, πῶς δηλαδὴ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἐγωισμό μας χρησιμοποιώντας τὸ σύντροφό μας γιὰ τοὺς σκοποὺς αὐτούς.

Ἡ ἀγάπη μας ἑπομένως εἶναι μιὰ ἐγωιστικὴ ἐπιδίωξις, μιὰ προσπάθεια νὰ ἱκανοποιήσουμε τὰ πάθη μας, γιὰ νὰ ζήσουμε τὴ ζωή μας μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν λιγώτερο πόνο, λιγώτερη κούραση, λιγώτερη ταλαιπωρία καὶ μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερη ὑλικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἐξασφάλιση. Κέντρο τῆς ζωῆς μας ἑπομένως γίνεται ὁ ἐαυτός μας καὶ ὄχι ὁ ἄλλος. Ἄρα ὁ ἐκκλησιαστικὸς γάμος εἶναι μιὰ ὁδός, ἕνα μέσο ἀθλήσεως καὶ ἁγιασμοῦ, ἀλλὰ ὑπὸ προϋποθέσεις, ἡ δὲ μετάνοια συνιστᾶ τὸ κλειδὶ τῆς ἐπιτυχίας του· εἶναι δὲ ἡ μετάνοια δῶρο Θεοῦ καὶ αὐτὴ θὰ ὑποδείξει στὸν ἔγγαμο τὸ πῶς νὰ χειριστεῖ τὸ γάμο του ὥστε νὰ φθάσει στὸν ἁγιασμό. Αὐτὸ εὐχόμεθα ὁλόψυχα σὲ ὅλους, ὥστε νὰ πραγματοποιηθεῖ στὴ ζωή σας τὸ «μακάριος ὅποιος ἀγάπησε ἄνθρωπο πάνω ἀπὸ τὴ δική του ψυχή· μακαριώτερος ὅποιος βρῆκε τὴν ἀδελφὴ ψυχὴ καὶ ἀγάπησε αὐτήν· μακαριώτατος δὲ ὅποιος μετ᾿  αὐτῆς ζεῖ μὲ μετάνοια σ᾿ ὅλη του τὴ ζωή

            Τελειώνοντας παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε σὲ πνευματική του θυγατέρα σὰν «δῶρο» γιὰ τὸ γάμο της ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος:

- «Μὲ τὸ γάμο, ἡ στοργὴ καὶ ἡ ἀγάπη σου νὰ εἶναι φλογερὴ καὶ ἀμείωτη γιὰ κεῖνον, πού σοῦ ᾿δωσε ὁ Θεός. Γιὰ κεῖνον, πού ᾿γινε τὸ μάτι τῆς ζωῆς σου καὶ σοῦ εὐφραίνει τὴν καρδιά. Κι ἂν κατάλαβες πὼς ὁ ἄνδρας σου σὲ ἀγαπάει περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο τὸν ἀγαπᾶς ἐσύ, μὴν κυττάξης νὰ τοῦ πάρεις τὸν ἀέρα, κράτα πάντα τὴ θέση πού σου ὁρίζει τὸ Εὐαγγέλιο.

 

- Ἐσὺ νὰ ξέρεις ὅτι εἶσαι γυναῖκα, ἔχεις μεγάλο προορισμό, ἀλλὰ διαφορετικὸ ἀπὸ τὸν ἄνδρα, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ἡ κεφαλή. Ἄσε τὴν ἀνόητη ἰσότητα τῶν δύο φύλων καὶ προσπάθησε νὰ καταλάβης τὰ καθήκοντα τοῦ γάμου. Στὴν ἐφαρμογή τους θὰ δεῖς πόση ἀντοχὴ χρειάζεται γιὰ ν᾿ ἀνταποκριθεῖς ὅπως πρέπει σ᾿ αὐτὰ τὰ καθήκοντα, ἀλλὰ καὶ πόση δύναμη κρύβεται στὸ ἀσθενὲς φῦλο.

- Θὰ ξέρης, πόσο εὔκολα θυμώνουν οἱ ἄνδρες. Εἶναι ἀσυγκράτητοι καὶ μοιάζουν μὲ λιοντάρια. Σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἡ γυναῖκα πρέπει νὰ εἶναι δυνατότερη καὶ ἀνώτερη. Πρέπει νὰ παίζη τὸ ρόλο τοῦ θηριοδαμαστῆ. Τί κάνει ὁ θηριοδαμαστὴς ὅταν βρυχᾶται τὸ θηρίο; Γίνεται περισσότερο ἤρεμος καὶ μὲ τὴν καλωσύνη καταπραΰνει τὴν ὀργή. Τοῦ μιλάει γλυκὰ καὶ μαλακά, τὸ χαϊδεύει, τὸ περιποιεῖται καὶ πάλι τὸ χαϊδεύει κι ἔτσι τὸ καταπραΰνει.

- Ποτὲ μὴν κατηγορήσεις καὶ ἀποπάρης τὸν ἄνδρα σου γιὰ κάτι ποὺ ἔκανε στραβό. Οὔτε πάλι γιὰ τὴν ἀδράνειά του, ἔστω κι ἂν τὸ ἀποτέλεσμα δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἤθελες ἐσύ. Γιατί ὁ διάβολος εἶναι αὐτός, ποὺ μπαίνει ἐμπόδιο στὴν ὁμοψυχία τῶν συζύγων.

- Νὰ ἔχετε κοινὰ τὰ πάντα καὶ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες. Γιατί ὁ γάμος ὅλα σᾶς τὰ ἔκανε κοινά. Κοινὲς καὶ οἱ φροντίδες, γιατί ἔτσι τὸ σπίτι θὰ στεριώση. Νὰ συμβάλλης ἐκφράζοντας τὴ γνώμη σου, ὁ ἄνδρας ὅμως ἂς ἀποφασίζη.

- Ὅταν τὸν βλέπης λυπημένο, συμμερίσου τὴ λύπη του ἐκείνη τὴν ὥρα. Γιατί εἶναι μεγάλη ἀνακούφιση στὴ λύπη, ἡ λύπη τῶν φίλων.

 

            Ὅμως ἀμέσως νὰ ξαστεριάζη ἡ ὄψη σου καὶ νά ᾿σαι ἤρεμη χωρὶς ἀγωνία. Ἡ γυναίκα εἶναι τὸ ἀκύμαντο λιμάνι γιὰ τὸ θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

- Κράτα τὴν μορφή σου γαλήνια καὶ μὴν τὴν ἀλλοιώνης οὔτε μὲ μορφασμούς, ὅταν εἶσαι θυμωμένη. Στολίδια τ᾿ αὐτιὰ νά ᾿χουν ὄχι μαργαριτάρια, ἀλλὰ ν᾿ ἀκοῦν καλὰ λόγια καὶ νὰ βάζουν γιὰ τὰ ἄσχημα λουκέτο στὸ νοῦ. Ἔτσι, εἴτε κλειστὰ εἶναι, εἴτε ἀνοιχτά, ἡ ἀκοὴ θὰ μένη ἁγνή.

- Καὶ τώρα στὴ γλῶσσα. Θά ᾿χης πάντα ἐχθρὸ τὸν ἄνδρα σου, ἂν ἔχης γλώσσα ἀχαλίνωτη, ἔστω κι ἂν ἔχης χίλια ἄλλα χαρίσματα. Γλώσσα ἀνόητη βάζει, πολλὲς φορές, σὲ κίνδυνο καὶ τοὺς ἀθώους. Προτίμα, κι ὅταν ἀκόμα ἔχης δίκιο, τὴ σιωπή. Εἶναι προτιμότερη γιὰ νὰ μὴ ριψοκινδυνεύσης νὰ πῆς ἕνα ἄτοπο λόγο. Κι ἂν ἔχης τὴν ἐπιθυμία νὰ λὲς πολλά, τὸ καλλίτερο εἶναι νὰ σωπαίνης. Πρόσεχε ἀκόμα καὶ τὸ βάδισμά σου. Μετράει στὴ σωφροσύνη.

- Ἂν ἀπὸ μένα τὸν γέροντα πῆρες κάποιο λόγο πνευματικό, σοῦ συνιστῶ νὰ τὸν φυλάξης στὰ βάθη τῆς ψυχῆς σου. Ἔτσι μὲ ὅ,τι πῆρες ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἄκουσες καὶ μὲ τὴν ἠθική σου ἀνωτερότητα, θὰ θεραπεύσης τὸν ἐξαίρετο σύζυγό σου καὶ περίφημο πολιτικὸ ἄνδρα ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια.

- Αὐτὸ τώρα τὸ παρὸν δῶρο, κειμήλιο σοῦ προσφέρω. Ἂν θέλης πάλι νὰ σοῦ εὐχηθῶ καὶ τὸ καλλίτερο, σοῦ εὔχομαι νὰ γίνης ἀμπέλι πολύκαρπο, μὲ τέκνα τέκνων, γιὰ νὰ δοξάζεται ἀπὸ περισσότερους ὁ Θεός, γιὰ τὸν ὁποῖον γεννιόμαστε καὶ πρὸς τὸν Ὁποῖον πρέπει ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ νὰ ὁδεύουμε».

 

agioi_akylas-priskilla

 

Ἀπολυτίκιον Ἁγίων Ἀκύλα καὶ Πρίσκιλλας (Ἦχος δ΄)

Χριστόν ἀγαπήσαντες καί φωτισθέντες τόν νοῦν,

τῇ πίστει ἑνούμενοι καί συζυγίᾳ σεμνῇ,

Ἀκύλας καί Πρίσκιλλα ἦσαν μέν προεστῶτες

ἐκκλησίας κατ’οἶκον, Παύλου δέ τοῦ φωστῆρος

συνεργοί καί προστάται.

Διό αὐτούς τιμήσωμεν καί μιμησώμεθα.


(Ἡ μνήμη αὐτῶν τελεῖται τῇ 13ῃ τοῦ μηνός Φεβρουαρίου ἑκάστου ἔτους)

 

Ἐπιμέλεια - Διασκευή Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδη
Ἐφημέριος Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γερασίμου Ἄνω Ἰλισίων


 

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

https://youtu.be/XWp5Z2EWsmw?t=1 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑ...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Τό προσκλ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ AYΓΟΥΣΤΟΥ   1/8...
  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΕΙΕΣ Ὄρθρος:       ...