To AΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ Εκτύπωση E-mail

 

Προσπάθεια προσεγγίσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ τρίτου προσώπου τῆς Ἁγἰας Τριάδος, μέσα ἀπό σχετικά κείμενα τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου

 

                Ἁγ. Συμεν μιλάει κατ’ ρχν γι τν κπόρευση το γίου Πνεύματος π τν Πατέρα μέσα σ διάσπαστη νότητα μ τν Πατέρα κα τν Υό, μ τρόπο πο δν μπορε ν πε κανες τι πάρχει νας πρτος, νας δεύτερος κα νας τρίτος μέσα στν γία Τριάδα:

                Τ δ γιον Πνεμα κ το Πατρς κπορεύεται συμφυς ν κα συνηνωμένον τος μοουσίοις Πατρ τ κα Υἱῷ, ς συμπροσκυνούμενον κα συνδοξαζόμενον ατος παρ πάσης πνος.

                Σ’ ατ τ χωρα πογραμμίζονται διαίτερα μοουσιότητα το γίου Πνεύματος μ τν Πατέρα κα τν Υό. Τ γιο Πνεμα πο κπορεύεται π τν Πατέρα ποστέλλεται στος νθρώπους δι το Υο:

                Τ Πνεμα τ γιον τ κ το Πατρς φράστως κπορευόμενον κα δι’ Υο ἡμῖν πιφοιτν τος πιστος.

                πρώτη νέργεια το γίου Πνεύματος εἵναι ν μς ποκαλύψει τν Υἱὸ το Θεο.

                Στόμα τοίνυν Θεο τ γιον Πνεμα στιν, ... Υἱὸς το Θεο κα Λόγος, ε μ δι το γίου Πνεύματος ς δι στόματος λαληθ γουν ποκαλυφθ, γνωσθναι κουσθναι ο δύναται.

                Ἅγ. Συμεν χρησιμοποιε δ ναν παραλληλισμ π τ δομ το νθρώπου. Συνεχίζει ατν τν παραλληλισμ ξηγώντας πς μ να φωτισμ τς διάνοιάς μας π τ Ἅγ. Πνεμα συντελεται μέσα μας ποκάλυψη το Λόγου-το Χριστο:

                Καθάπερ δ τ μέτερον στόμα ε μ νοίξωμεν, οδ λόγος ἡμῶν ξελθεν δύναται, οτως οδ τ στόμα το Θεο, ατ δ τ γιον Πνεμα ατο, ε μ δι τς ν ἡμῖν γινομένης λλάμψεως ατο νοιγ, Υἱὸς κα Λόγος το Θεο οτε ρται, οτε γινώσκεται, οτε μν ποκαλύπτεται τ πτικ κα κουστικ ασθήσει ἡμῶν.

                ν μως τ γιο Πνεμα εἵναι ατ πο μς ποκαλύπτει κα μς γνωρίζει τν Χριστ κα μς νώνει μ’ Ατν γι ν γίνουμε τσι να σμα, Χριστς εἵναι κενος πο στέλνει τ γιο Πνεμα σ μς κα μς δίνει τ χάρη Του. Μ τ φανέρωσή Του μς δίνει τ γιο Πνεμα κα μς ποκαλύπτει τν Πατέρα:

                Γνωστν στω πᾶσι χριστιανος τι Χριστς ψευδς κα Θες ληθινός στι κα τος νδεικνυμένοις τν πρς ατν γάπην δι τς τηρήσεως τν ντολν μφανίζεται, καθς επεν Ατός· ατ τ τ γιον Πνεμα δι τς μφανίσεως ατο δωρεται ατος κα δι το γίου Πνεύματος ατς κα Πατρ χωρίστως μένουσι μετ’ ατν.

                λη μυστικ διδασκαλία τοῦ Ἁγ. Συμεν συνοψίζεται στ τι Χριστς ποστέλλει τὸ Ἅγιον Πνεμα κα ἐκεῖνος φανερώνεται π τ Ἅγιον Πνεμα.

                τσι μς μιλάει γι τ ζωογόνο νέργεια το γίου Πνεύματος πο μς νασταίνει ν Χριστ κα γι να ζωνταν δωρ πο τ δίνει Χριστς κα τ ποο ναβλύζει π τ βάθη τς καρδις το ἀνθρώπου κα το μιλάει κα πο εἵναι χάρις το γίου Πνεύματος.

                παρουσία το Ἁγ. Πνεύματος κδηλώνεται μέσα μας ς γάπη κα γίνεται ὁρατή

                α)ς φς:

Τίς μου παραμυθήσεται τν πόνον τς καρδίας;

ναρωτιέται Ἅγ. Συμεν στος μνους του κα παντ:

Πόνον δ’ επών δήλωσα τν το σωτρος πόθον,

πόθος δ το Πνεύματος νέργεια τυγχάνει,

νυποστάτως ν μο φς ντς ρωμένη·

                δ πρόκειται γι τ φς μ ρους ποκλειστικ ποφατικούς, λλο μως μιλάει γι’ ατ σν γι να φς εωδίας.

                β)ς εὐωδία:

ντ μύρων κα ρωμάτων, εωδιαζέτω σε νοητή το γίου Πνεύματος εωδία, ς ρρητος σμ κα ναθυμίασις φωτοειδς τς σφρήσεως.

                γ)ς σπόρος:

κόκκος το σινάπεως, λέει Ἅγ. Συμεών, τ πανάγιον Πνεμά στι· σπερ ον δίχα το σπόρου οδν κπος χρήσιμον προσφέρει ε μ μόνον κάνθας κα βοτάνας γρίας κα σπόρος δίχα το βληθναι ες κπον ο καρποφορε, λλ μένει μόνος οος στιν, οτω δ κα ἡμῶν ληθς α ψυχα δίχα το θείου σπόρου καρποι κα κανθηφόροι διατελοσι κα γίνονται. γρ θεος σπόρος, πρ το ν ἡμῖν, γουν ν τας καρδίαις ἡμῶν, μβληθναι, ατς μένει μν οος λος πάρχει Θεός, ν ἡμῖν.       

                δ)ς πῦρ:

Ὥσπερ οδ τ πρ λην νάπτει ποτ ς μ προσψαύσειεν, οδ λη μπίπραται, ε μ τν πυρ νωθ καθ’ πόστασιν.

Μ πλανσθαι· Θες πρ στι κα πρ λθε κα βαλε π τς γς· κα περιέρχεται ζητν λην δράξασθαι, τοι πρόθεσιν κα προαίρεσιν γαθν κα μπεσεν ες ατν κα ναφθναι.

                Σ’ ατ τ κείμενο, που Ἅγ. Συμεν φαίνεται ν ταυτίζει τ χάρη μ τ ν ἡμῖν γιο Πνεμα, τ πι σημαντικ πργμα εἵναι ατ αξηση το θείου μέσα μας πο πραγματοποιεται μ τν παφή του μ τν νθρωπο κα συγχρόνως δι τς λεύθερης συνδρομς τοῦ ἀνθρώπου. Καθ’ αυτ τ γιο Πνεμα μένει μετάβλητο, ντας Θεός, παρουσιάζει μως μι αξηση κα μι κκόλαψη, ντας χάρη.

                Πάνω σ’ ατν τν νσυνείδητο χαρακτρα τς πνευματικς μπειρίας Ἅγ. Συμεν πιμένει πολύ. λλο πάλι, φο μιλήσει γι τος καρπος το γίου Πνεύματος: γάπη, χαρά, ερήνη ... πραότης ... ος κολούθως πεται ραίως θεία γνσις, σοφία το Λόγου κα βυσσος τν κεκρυμμένων νοημάτων κα μυστηρίων Χριστο, Ἅγ. Συμεν περιγράφει τ μεταβολ πο φίσταται νθρωπος κα τν νομάζει «γκύμονα γέννηση το παναγίου Πνεύματος», γεγονς πο προκαλε μι φατη χαρά, ταν φτάσει κανες σ «βυθ ταπεινοφροσύνης».

                ν ος φθάσας γενέσθαι κα ποιωθες, τν καλν λλοίωσιν λλοιοται κα ξ νθρώπων γγελος γίνεται,  ... ν οδες ν τν νθρώπων γγίσει ποτέ

                Ατ καθαρτικ κα μεταμορφωτικ μπειρία το γίου Πνεύματος, δυνηρ κα συγχρόνως γεμάτη χαρά, ατ τ «πρ το Πνεύματος»....:

ε μ δι μετανοίας πρότερον κα δακρύων πολλν τν αυτο καθαριε καρδίαν κα ες βυθν λάσει ταπεινοφροσύνης, κα γκύμων το παναγίου γένηται Πνεύματος.

                Ἅγιος Συμεν μς μιλάει πίσης γι τ γλυκύτητα το Παρακλήτου Πνεύματος πο κατοικε σ’ ατος πο φτασαν σ μία τέλεια κάθαρση.

                Χωρς ατ τν νέργεια ψυχή μας θ ταν νεκρ κα ο ρετές μας δν θ εχαν καμι ξία·τ γιο Πνεμα τος δίνει τ ζωή. Ἅγ. Συμεν μιλάει κτενς, μπνεόμενος π τ ραμα το εζεκιλ γι τ στά, πο δν εχαν πάνω τους τ Πνεμα.

                Τ γιο Πνεμα προκαλε μι πραγματικ νάσταση τς νεκρς ψυχς γι μι ζω ν Χριστ:

                Νόει ον μοι νεκρν νοερς σεαυτόν. Επ τοίνυν πς παληθς ζήσειας, μ νωθες τ ληθιν ζω, τουτέστι τ γί Πνεύματι, δι’ ο πς πιστς ναγεννται κα ναζωοται ν Χριστ.

                ξ λλου, χωρς τ γιο Πνεμα νθρωπος εἵναι νίκανος ν κινηθῆ κἄν πρός καλή πράξη οὔτε καί νά αἰσθανθῆ τήν παρουσία Του, νά ὑμνεῖ τήν δόξαν Του μέ σύνεση καὶ νὰ φυλάττει τὰς ἐντολὰς Του.

Δίχα ψυχς δύνατον νεργεν τι τ σμα·

οτως ο δύναται ψυχ δίχα το Πνεύματός σου

κινεσθαι κα τς ντολς τς σάς, στερ, φυλάττειν,

οδ ρν σ δύναται οδ παρίστασθαι σοι,

οδ μνεν τν δόξαν σου συνετς, Θεέ μου.

                Καί ὁ Ἅγ. Συμεών ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνη του (εὐλογητός εἶ Κύριε...) γιὰ τὸ φῶς τῶν εντολῶν, γιὰ τὸ ξύλο τῆς ζωῆς, τὰ ὡραῖα δένδρα καὶ τοὺς ὠραίους καρπούς, τὴν ταπείνωση, τὴ χαρά, τὴν ειρήνη, τὴν πραότητα, τὴ συμπάθεια, τὸ πένθος, τοὺς ὄμβρους τῶν δακρύων, τὴν τέρψη, τὸ μεγαλεῖον τῆς χάριτος:

Ελογητς ε, κύριε, ελογητς ε, μόνε, ...

δος ν τ καρδί μου τ φς τν ντολν σου

κα μφυτεύσας ν μο τ τς ζως σου ξύλον

φυτος ραίοις, δένδροις τ κα καρπος διαφόροις, ...

Τατα δ’ εσ ταπείνωσις κα χαρ κα ερήνη,

πραότης κα συμπάθεια, πένθος, μβροι δακρύων

κα ξένη τέρψις ν ατος, αγλη τς χάριτός σου.

                Σ’ ατν δ τν προσευχ πο πευθύνεται λλοτε στν Χριστό, λλοτε στ γιο Πνεμα, χωρς ν μπορε κανες ν διακρίνει καλ πότε περνάει π τ να στ λλο -τόσο διαχώριστη φαίνεται νέργειά Τους- Συμεν μιλάει λεπτομερς γι τος καρπος το Ἁγ. Πνεύματος:

                Ἀπευθυνόμενος στοὺς μαθητές του τοὺς βεβαιώνει ὅτι ὅλα ὅσα τοὺς διδάσκει στὴν ἀγάπη τους δὲν εἵναι δικά του, ἀλλά τῆς θείας Χάριτος ποὺ ἐμπνέει καὶ πληρεῖ καὶ ἐκεῖνον καὶ ἐκείνους (τῶν πιστῶν τὰς ψυχὰς) καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀκοῦνε μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐν συνέσει καὶ ἡσυχίᾳ πολλὴ.

                δελφο κα πατέρες, δει μν μ τολμν μ πρς μς λως φθέγγεσθαι, μηδ διδασκάλου τάξιν πέχειν νώπιον τῆς γάπης μν· λλ πρς τν το Πνεύματος χάριν, τν νωθεν μπνεύουσαν κα πληροσαν τν πιστν τς ψυχς ... κα πρς τ λαλεν ἡμᾶς διεγείροντα ς σάλπιγγος χούσης δεσποτικς , ληθέστερον επεν, το Βασιλέως τν λων ς δι’ ργάνου λαλοντος ἡμῖν, μετ φόβου κα τρόμου ν συνέσει κα συχίᾳ πολλ κούσατε.

                Μέχρι δ σχοληθήκαμε κυρίως μ διάφορα χωρία π τ κείμενα το Ἁγ. Συμεών, στ ποα μιλάει γι τ γιο Πνεμα στν πνευματικ ζωή, χωρς ν ναφέρουμε τ ρόλο τν λλων προσώπων τς γίας Τριάδος κα εδικότερα το Υο.      Θελήσαμε μ ατ τν τρόπο ν βρομε ποιά εἵναι διαίτερη θέση το γίου Πνεύματος στν μυστικ ζωή καί ο διαίτερες νέργειές Του σ μς. Θ πρέπει μως ν τονίσουμε τι στς παραπομπς πο χουμε δώσει δν καταφέραμε ν πομονώσουμε τ γιο Πνεμα. Στς παραπομπς ατς ναφέρεται παράλληλα κα τ νομα το Χριστο περισσότερο π μία φορ μαζ μ τ Ἅγιον Πνεμα, φο νέργειά Τους εἵναι χώριστη. Θ προσπαθήσουμε λοιπν τώρα ν μιλήσουμε μ’ ναν τρόπο πι πλήρη.

                Σ’ ναν λλο του μνο ὁ Ἅγιος Συμεν βεβαιώνει πς γνώση το Θεο δι τς χάριτος κα το φωτισμο το Ἁγίου Πνεύματος εἵναι μία γνώση Τριαδική. Μόνη ατ δίνει τ δυνατότητα ν καταλάβει κα ν διδάξει κανες τ δόγματα τς κκλησίας:

Ναί, ντως οτως γίνεται, οτως πιτελεται,

οτως ποκαλύπτεται το Πνεύματος χάρις

κα δι’ ατο κα ν ατ Υἱὸς σν Πατρί τε·

κα τούτους βλέπει, ς στ δυνατν κατιδέσθαι,

κα τότε τ περ ατν ξ ατν πορρήτως

διδάσκεται κα φθέγγεται κα πάσιν λλοις γράφει

κα δόγματα θεοπρεπ κτίθεται, ς πάντες

ο προλαβόντες γιοι διδάσκουσι Πατέρες·

οτως γρ δογμάτισαν τ σύμβολον τ θεον.

                Θ μποροσε κανες ν συνοψίσει ατς τς νέργειες το γίου Πνεύματος μ τ κόλουθα λόγια το Ἁγ. Συμεών, που μιλάει γι νθρώπους πο χουν δη δεχθε τ πλήρωμα τς χάριτος. πογραμμίζει μάλιστα τν καθολικ κα συγχρόνως ρρητο χαρακτρα το γίου Πνεύματος:

                πειδ οκέτι αυτν, λλ το ν ατος εσι Πνεύματος, ος κα κινε κα π’ ατν πάλιν κινεται ατό, κα γίνεται ν ατος πάντα σα κούειςν τας θείαις Γραφας περ τς βασιλείας τν ορανν λεγόμενα, μαργαρίτης, κόκκος σινάπεως, ζύμη, δωρ, πρ, ρτος, πόμα ζως, πηγ ζσα τ κα λλομένη, ποταμος ρέουσα λόγων πνευματικν, λόγων θείας ζως, -λαμπάς, κλίνη, παστάς, νυμφών, νυμφίος, φίλος, δελφς κα πατήρ. Κα τί πολλ λέγων πειρμαι τ πάντα διεξελθεν κα δο εσιν ναρίθμητα; γρ φθαλμς οκ εδε κα ος οκ κουσε κα π καρδίαν νθρώπου οκ νέβη, πς γλσσα μετρήσασα τατα λόγω κδιηγήσεται; ντως οδαμς. Ε γρ κα ντς ἡμῶν πάντα δι τ τν πάροχον τούτων Θεν περιφέρειν κεκτήμεθα, λλ’ οτε νο κμετρσαι, οτε λόγω ξηγήσασθαι τατα λως δυνάμεθα.

                Ἅγ. Συμεν πιμένει ντοντα τι εἵναι δύνατο ν κφράσει κανες μ λόγια τν μπειρία το Ἁγ. Πνεύματος. ν τούτοις μπορε κανες ν βρε στ γραπτά του ρκετς μαρτυρίες ατς τς μπειρίας. τσι μιλάει γι τν ραση το Πνεύματος λέγοντας τι, ώρων τ γιον Πνεμα ο θεοι πόστολοι κα σοι τοτο λαβεν ξιώθησαν. Λέει κόμα τι μι νοητ ραση το γίου Πνεύματος σ’ ατν δ τ ζω εἵναι παραίτητο σημεο τς θείας δωρες.

Οτε ον Πνεμα γιον λαμβάνει τς, μ ποκαλυπτόμενον κα ρώμενον νοερς, οτε ποκάλυψιν βλέπει, ε μ ν γί Πνεύματι φωτισθ, οτε πιστς τελείως δύναται λέγεσθαι, ε μ τ το Θεο Πνεμα λάβη.

                Ἅγ. Συμεν μς μιλ γι τν Υἱὸ το Θεο, τν ληθιν σαρκωμένο Θεό, τν αώνιο Λόγο πο μς ποκαλύπτεται π τ γιο Πνεμα κα πο νώνεται μ τν νθρωπο κα κάνει ν λάμπει μέσα μας παρουσία Του.

                νωση το νθρώπου μ τν Χριστ γίνεται δι το γίου Πνεύματος. Γι ν μπορέσει μως Χριστός, δι το γίου Πνεύματος, ν κατοικήσει μέσα μας, πρέπει ν εμαστε ντελς πελευθερωμένοι π τ πάθη:

                ... οὐδὲ τν Χριστν νοικον σχεν δι τς το γίου πισκηνώσεως Πνεύματος τν π νς κα το μικρο πάθους τν καρδίαν κυριευόμενον.

                Πάντα δι το γίου Πνεύματος νθρωπότητά μας νεβαίνει πρς τν Θεν ν Χριστ.

                Στν Χριστ λοιπν πευθύνει ὁ Ἅγ. Συμεν μι θερμ προσευχ ζητῶντας Του ν στείλει τ γιο Πνεμα. Συγχρόνως μως δ πρόκειται γι μι προσευχ πο κάνει Ἅγ. Συμεν πρς τν Χριστ γι ν το φανερωθε μέσα στ φς Του.

                λέησον μέ, Υἱὲ το Θεο, κα διάνοιξόν μου τος φθαλμος τς ψυχς, να δω τ φς το κόσμου, σ τν Θεόν, κα γενήσομαι υἱὸς μέρας θείας κἀγ· κα μ μοιρον, ς νάξιον, τς σς θεότητος καταλείψης με, γαθέ. μφάνισόν μοι, Κύριε, σεαυτόν, ἵνα γνώσωμαι τι γάπησάς με, ς τς θείας τηρήσαντά σου, Δέσποτα, ντολάς.

                σταυρωμένος κα δοξασμένος Χριστς ποστέλλει τ γιο Πνεμα πο θεοποιε κα νώνει μ τν δοξασμένο Χριστό τούς δεικνύοντας τήν πίστιν τῶν ἔργων:

Οτος σταυρν πενεγκν κα θάνατον σαύτως

ξαναστς ν Πνεύματι νελήφθη ν δόξ

κα Πνεμα τ Πανάγιον ξέχεε πλουσίως

ες πάντας τοὺς δεικνύοντας τν πίστιν κ τν ργων.

                Τ γιο Πνεμα, γνωρίζοντάς μας τ θεα Μυστήρια, δν νέπνευσε μόνο τοὺς προφτες, λλ ποκάλυψε καί στος ποστόλους κα γενικ στος πιστος ατ πο Χριστς δν τος επε:

                ...Ἔτι πολλ χω λέγειν ὑμῖν, λλ’ ο δύνασθε βαστάζειν ρτι· ταν δ λθῃ κενος, τ Πνεμα τς ληθείας, δηγήσει μς ες πσαν τν λήθειαν. Κα σχολιάζει: τι δ κα οκ επεν ατος Χριστός, τατα τ Πνεμα τ γιον τος ποστόλοις πελθν δίδαξε.

                Σ’ να λλο χωρίο Συμεν πιμένοντας πάντα στν ναγκαιότητα τς λήψεως το γίου Πνεύματος γι τ γνώση τν μυστηρίων το Θεο, δηλώνει πς χωρς σωτερικς ρετς δν μπορομε ν γίνουμε κατοικία το Ἁγ. Πνεύματος:

Μηδες μς πλανάτω κενος κα σεσοφισμένοις λόγοις, τι τ θεία τς πίστεως ἡμῶν μυστήρια δύναται τς λως καταλαβεν νευ το μυσταγωγοντος κα φωτίζοντος Πνεύματος λλ γρ οδ πραότητος κα ταπεινοφροσύνης χωρς δύναται γενέσθαι δοχεον τν χαρισμάτων το Πνεύματος. Χρ γρ ναντιρρήτως: α) τν θεμέλιον τς πίστεως καλς πάντας μς καταβαλεν πρότερον ες τ τς ψυχς μν βάθη, β) ετα τν ντς εσέβειαν δι τν ποικίλων τῆς ρετς εδν ς τεχος χυρν νυψῶσαι κα οτω πάντοθεν τειχισθείσης τς ψυχς κα οονε μπαγείσης ν ατ ς π θεμελίῳ καλῷ τς ρετς, γ) τότε δε κα τν σκέπην τς οκοδομς ταύτης, τις στν θεία γνσις το Θεο, νεγεῖραι κα λόκληρον τν οκον κατασκευσαι το Πνεύματος.

                Τέλος, λίγα λόγια γι τς προσευχς γι τ γιο Πνεμα. Κατ να γενικ τρόπο ο προσευχς πο πευθύνονται π’ εθείας στ γιο Πνεμα εἶναι μλλον σπάνιες στν ρθόδοξη κκλησία. Ο προσευχς γενικ πευθύνονται στν Πατέρα, στν Χριστό, κόμα στν γία Τριάδα στ σύνολό Της, Πατέρα, Υἱὸ κα γιο Πνεμα. Ατ θ μποροσε ν ξηγηθε π τ γεγονς πς τ πρόσωπο το γίου Πνεύματος εἵναι τ λιγότερο γνωστ κα τ λιγότερο φανερωμένο. Μέσα μας εἶναι χάρη το γίου Πνεύματος, ν τ πρόσωπό Του μένει κρυμμένο. Στ λειτουργία κα τν ρθόδοξη πνευματικότητα ὑπάρχει μι προσευχ μεγάλης μορφις, τ «Βασιλε Οράνιε», πο πευθύνεται στ πρόσωπο το γίου Πνεύματος· εἷναι μως μλλον μι ξαίρεση.

                Θ μπορούσαμε ν τελειώσουμε ατ τ κεφάλαιο μ μίαν λλη προσευχ το Συμεών, πο συνιστ τν πρόλογο στ βιβλίο τν μνων. Εἶναι λήθεια πς δν λέει ρητ τι πευθύνεται στ γιο Πνεμα, ταν μως ξετάσουμε τ περιεχόμενό της, κυρίως τ πρτο της μέρος, τς εκόνες της, τς διαίτερες κφράσεις της, πως παραδείγματος χάρη τ «λθέ», κα ν τ συγκρίνουμε μ τ παρόμοια χαρακτηριστικά τῆς κκλησιαστικς προσευχς «Βασιλε Οράνιε», μπορομε ν συμπεράνουμε μ βεβαιότητα πς ατς πρόλογος στος μνους πευθύνεται ξ σου κα στ γιο Πνεμα, ν κα τελειώνει μ μι δοξολογία τς γίας Τριάδος. ναφέρουμε δ μέρος π τ πρτο μέρος τς προσευχς ατς:

                λθ τ φς τ ληθινόν, λθ αώνιος ζωή, λθ τ ποκεκρυμμένον μυστήριον, λθ κατανόμαστος θησαυρός, λθ τ νεκφώνητον πργμα, λθ τ κατανόητον πρόσωπον, λθ ΐδιος γαλλίασις, λθ τ νέσπερον φς, λθ πάντων των μελλόντων σωθναι ληθιν προσδοκία, ... λθέ, ν πόθησε κα ποθε ταλαίπωρός μου ψυχή, λθ μόνος πρς μόνον, τι μόνος εμι, καθάπερ ρς! λθ χωρίσας κ πάντων κα ποιήσας μ μόνον π τς γς, λθ γενόμενος πόθος ατς ν μο κα ποθεν Σ ποιήσας μέ, τν πρόσιτον παντελς! λθ πνοή μου κα ζωή, λθ παραμυθία τς ταπεινς μου ψυχς, λθ χαρ κα δόξα κα διηνεκής μου τρυφή!

 

Διασκευὴ ἀπὸ τὸ κεφάλαιο περὶ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου,

ἀπὸ τὸ βιβλίο ‘Μέσα στὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ’ τοῦ Ἀρχ/που Βασιλείου Κριβοσέιν.

 

Κείμενο πρὸς συζήτηση στὴν συνάντηση τῶν νέων τῆς Δευτέρας ἀπὸ τὸν π. Γεώργιο Καλαντζῆ.

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

https://youtu.be/XWp5Z2EWsmw?t=1 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑ...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Τό προσκλ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ AYΓΟΥΣΤΟΥ   1/8...
  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΕΙΕΣ Ὄρθρος:       ...