Αρχή σοφίας Εκτύπωση E-mail

Ἀρχή σοφίας, φόβος Κυρίου

 

Ἁμαρτία εἶναι τά πονηρά κινήματα καί διανοήματα τοῦ νοῦ, και ὅσα ἔργα ἐκτελοῦνται ἤ μέ τά χείλη ἤ μέ τίς πράξεις. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἁμαρτία ἀπό τό νά προσεγγίζει κάποιος τόν Θεό χωρίς τόν πρέποντα φόβο και σεβασμό κι εὐλάβεια.

Καί αὐτός πού ψάλλει μόνο μέ τό στόμα, μᾶλλον παροργίζει τόν Θεό. Ἐνῶ ψάλλει μέ τό στόμα, μέ τό νοῦ συζητεῖ μέ τούς δαίμονες. Ἐπειδή ὅμως εἶναι ἀκατόρθωτο ὁ νοῦς νά ψάλλει ἄν προηγουμένως δέν δεχθεῖ τόν φωτισμό καί τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει νά φροντίσει πρίν ἀπό κάθε τι ἄλλο γι’ αὐτό, ἐάν θέλει αὐτός πού ψάλλει φεύγοντας ἀπό τό ναό νά ἐπισύρει τό ἔλεος καί ὄχι τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ.

 

Δέν πρέπει λοιπόν χωρίς φόβο κι εὐλάβεια νά προσερχόμαστε στόν Θεό. Καί ὅποιος δέν ἔχει φόβο κι εὐλάβεια, ἄς ζητήσει πρῶτα τό φῶς τοῦ θείου φόβου, ὥστε ἀφοῦ τό λάβει, νά γνωρίσει σέ Ποιόν προσέρχεται καί ζητᾶ νά ἐκπληρωθοῦν τά αἰτήματά του. Ὅποιος γνωρίσει τόν Φοβερό Θεό, θά τόν φοβηθεῖ· ἄν ὅμως γνωρίσει καλά τόν Ἀγαθό, θά ταπεινωθεῖ κάτω ἀπό τήν ἀνοχή Του.

 

Ἄν λοιπόν ἐνῶ ψάλλει ἤ διαβάζει ἤ λαλεῖ τό στόμα καί ἀκούουν τά αὐτιά, ἀλλά ὁ νοῦς ὄχι μόνο μένει ἄκαρπος, ἀλλά καί ἄστατος περιφέρεται καί γυρνάει καί περιπλανιέται σέ ὅσα δέν πρέπει, νομίζοντας ὅτι αὐτά εἶναι ἀναγκαῖα στούς χειρώνακτες καί ἐξαπατώμενος ἀπό τήν ἀναγκαία τάχα μέριμνα, δέν καταλαβαίνει ὅτι σέρνεται ὡς αἰχμάλωτος ἀπό τό νοητό τύραννο τόν Σατανᾶ.

 

Αὐτό τό πάθος εἶναι καί πολύ φοβερό. Ἐνῶ ὁ ἐχθρός μου περιφέρει τό νοῦ μου ὅπου θέλει, ἐγώ νομίζω ὅτι αὐτές οἱ περιπλανήσεις δέν εἶναι δαιμονικές ἀλλά μοῦ εἶναι ἀναγκαῖες φροντίδες καί μέριμνες καί ὑποθέσεις μου.

Αὐτό εἶναι σκοτάδι καί ἀρχή τοῦ σκότους τῆς κολάσεως, τό ὁποῖο ἄν δέν τό καταργήσει ὁ Χριστός γιά τόν καθένα μας, κανείς δέν θά δεῖ τόν Κύριο· γι’ αυτό καί ὁ Δαβίδ λέει: «Μέ τόν Θεό μου θά ὑπερπηδήσω τά τείχη».

Αὐτό τό σκοτάδι φωτίζει ὁ Ἰησοῦς λέγοντας: «Ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου»: Αὐτό τό σκοτάδι ἄν δέν διαλυθεῖ πρίν ἀπό κάθε τί ἄλλο, γιά τόν χριστιανό, εἶναι μάταιη ἡ πίστη στόν Χριστό· ματαίως ἔχει πιστέψει αὐτό πού πίστεψε, ματαίως θά νηστέψει καί θά ἀγρυπνήσει καί θά κοπιάσει ἀκόμη καί κραυγάζοντας.

 

Τρία εἶναι αὐτά μέ τά ὁποῖα ἁμαρτάνουν οἱ ἄνθρωποι: ἡ διάνοια, ἡ λαλιά καί ἡ πράξη. Ἀπό αὐτά τό πρῶτο εἶναι μέν αἰτία τῶν ὑπό τῶν δύο ἄλλων διαπραττομένων ἁμαρτιῶν, ἀλλ’ ὅμως δέν ὁλοκληρώνει τήν ἁμαρτία. Τά δύο δέ εἶναι πού ὁλοκληρώνουν τήν πράξη. Ποιό λοιπόν ἀπό τά τρία εἶναι ἀνάγκη νά γιατρέψει ὁ Χριστός, ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων; Σαφῶς τό πρῶτο καθ’ ὅτι ἀφοῦ ἁγιαστεῖ ἡ διάνοια καί στερεωθεῖ καί δέν ἀνέχεται οὔτε νά πεῖ οὔτε νά πράξει κάτι ἀντίθετο πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διατηρεῖται σέ κάθε ψυχή ἡ ἀναμαρτησία.

                               

 Ἡ ἁμαρτία μέν μέ τήν πράξη εἶναι ἀργή, ἡ ἁμαρτία δέ μέ τή λαλιά εἶναι πολύ ταχύτερη, ἡ ἁμαρτία ὅμως μέ τή διάνοια εἶναι ταχύτατη καί χωρίς καθυστέρηση, ἀλλά δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ χωρίς τόν λόγο ἤ τήν πράξη. Πρέπει λοιπόν νά διορθώσουμε πρῶτα τόν νοῦ νά εἶναι συγκεντρωμένος ὅταν προσεύχεται, ὅταν διαβάζει, ὅταν διδάσκεται. Διαφορετικά, ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι ἀνώφελα, καί ποτέ δέν θά ἔρθει προκοπή στήν ψυχή.

 

Γι’ αυτό πρέπει νά ζητᾶμε τό νοητό φῶς τοῦ Θεοῦ, μέ τό ὁποῖο ἀφοῦ φωτιστεῖ ἡ διάνοια, θά μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νά δεῖ τόν Θεό. Ἐκεῖνος πού εἶδε καί φοβήθηκε τόν Θεό, μπορεῖ νά δεῖ καί τόν ἑαυτό του καί τά πράγματα τοῦ κόσμου. Ἔχουμε ἀνάγκη λοιπόν νοητοῦ θείου φωτός τό ὁποῖο μάλιστα ἀπό τή φύση του χαρίζει τή θέα τοῦ Θεοῦ. Ποιό ἄραγε εἶναι αὐτό τό φῶς; Ὁ Χριστός λέει: «Ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου». «Ἡ ἐντολή μου εἶναι ζωή αἰώνια» καί «ἐάν κάποιος φυλάξει τόν λόγο μου, δέν θά δεῖ ποτέ θάνατο»· ἐκεῖνος ὅμως πού δέν τηρεῖ τήν ἐντολή, στερεῖ τόν ἑαυτό του ἀπό τή ζωή.

 

Ὁ Ἡσαΐας λέει: «Ἀλλοίμονο σ’ ἐκείνους πού θαρροῦν πώς εἶναι σοφοί καί γνῶστες κατά τή δική τους κρίση».

Λοιπόν ἄς ἀκούσουν ὅλοι ὅσοι ὀνομάζονται χριστιανοί καί ζοῦν παράνομα, πώς δέν πίστεψαν στό Χριστό, ἔστω κι ἄν Τόν ὁμολογοῦν ὡς Θεό, εἴτε διότι δέν κατηχήθηκαν εἴτε διότι περιφρόνησαν την διδασκαλία Του.

Ἐκεῖνος πού ζεῖ ἐν Χριστῷ, ἔχει καί τά θελήματα τοῦ Χριστοῦ. «Τί μέ καλεῖτε ‘Κύριε Κύριε’, καί δέν πράττετε ἐκεῖνα πού σᾶς λέγω;»

               

Ἐάν λοιπόν κάποιος πολιτεύεται καλῶς, σύμφωνα μέ τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε, εἶναι καλό καί γι’ αὐτόν καί γιά τό εἶναι - ὕπαρξη καί φανερώνει ὅτι ἔχει λάβει τήν εὐεργεσία τοῦ εὖ εἶναι.

Ὅπως ἀποκτοῦμε από τόν Θεό τό εἶναι, ἔτσι ἀποκτοῦμε καί τό εὖ εἶναι μέ τή δημιουργική δύναμή Του, καί μάλιστα τό εὖ εἶναι πού χαρίζει ὁ Θεός, ὑπερτερεῖ ἀπό τό ἁπλῶς εἶναι· γιατί ἄν δέν πραγματοποιηθεῖ τό εὖ εἶναι, πάει χαμένο καί τό εἶναι. Δέν μπορεῖ νά χαρίσει τό εὖ εἶναι χωρίς ὁ ἄνθρωπος νά τό θέλει μέ ὅλη του τήν ψυχή καί μέ ὅλη του τήν πρόθεση, γιά νά μήν καταστρέψει ὁ Θεός τό λογικό ἀξίωμα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, τό μέγα προνόμιο τοῦ αὐτεξουσίου. Καί αὐτός πού ἐπιθυμεῖ, παρακαλεῖ μέ δάκρυα καί δυνατή κραυγή.

       

Τό εὐ εἶναι –῾ὁ καρπός τοῦ Πνεύματος᾿ εἶναι ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια καί κατά τῶν τοιούτων δέν ἰσχύει ὁ νόμος.

Ὁ Θεός Λόγος χαρίζει αὐτό τό εὖ εἶναι στήν ἀνθρώπινη φύση, ὥστε νά ἔχουν ὅσοι πίστεψαν σ’ Αὐτόν ὡς ἐκ φύσεως τό νά εἶναι ἀγαπητικοί, χαρούμενοι, εἰρηνικοί, μακρόθυμοι, χρηστοί, ἀγαθοί, πιστοί, πρᾶοι, ἐγκρατεῖς· γιατί αὐτά ἀποτελοῦν τό εὖ εἶναι. Λοιπόν, ἀλλοίμονο σ’ ἐκεῖνον πού στερεῖται τό εὖ εἶναι πού χαρίζει ὁ Χριστός· γιατί στερεῖται αὐτό τό μεγάλο ἔργο γιά τό ὁποῖο καί μόνο ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος καί πέθανε καί ἀναστήθηκε.                                                                                                  

  Ἅγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

https://youtu.be/XWp5Z2EWsmw?t=1 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑ...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Τό προσκλ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ AYΓΟΥΣΤΟΥ   1/8...
  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΕΙΕΣ Ὄρθρος:       ...