ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ Εκτύπωση E-mail

Ἀνάπαυση μέσα στό μόχθο καί στή σιωπή τῆς ἡσυχίας...!


 Ἡ νοσταλγία τοῦ Παραδείσου, τήν ὁποία καί ὁ Μπερδιάγιεφ ὑπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στήν κοσμική της διαστροφή) σέ μιά ψυχική ροπή πρός τήν ἀμεριμνησία, τή νωχέλεια, τήν ἀνάπαυση τοῦ σώματος καί τοῦ νοῦ.
Ὁ τεχνολογικός αἰῶνας μας, μέ τίς ἐξωφρενικές τεχνολογικές κατακτήσεις πού ἀποσκοποῦν καί ἐν πολλοῖς ἐξυπηρετοῦν τήν ἐξασφάλιση ὅλο καί τελειωτέρων ἀνέσεων τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, διαμορφώνοντας τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου μέ τέτοιο τρόπο, ἐντείνοντας συνεχῶς τήν δίψα του γιά ἄνεση καί ἀνάπαυση, κατόρθωσε νά περιορίσῃ πολλές ἀναγκαῖες ἐργασίες του στήν ἁπλῆ πίεση ἑνός διακόπτη ἤ ἑνός ἠλεκτρικοῦ πλήκτρου ἀποστερώντας του τήν χαρά τῆς δημιουργίας μέ τό νά ἐμπιστεύεται τίς προσδοκίες καί τίς κρυφές ἀγωνίες του γιά χαρά, ἀνάπαυση καί ἄνεση, ἀντί εἰς τόν Θεόν καί τόν ἑαυτόν του, σέ μερικά θαυματουργικά κουμπιά. Θέλει νά κινῇ μόνο τό δακτυλάκι του σέ κάθε βασικό ἤ δευτερεῦον ἔργο τῆς ζωῆς καί ... τίποτε περισσότερο!!

 Ὁ σωματικός καί ψυχικός κόπος καί μόχθος φαίνεται σάν μιά ἀδικαιολόγητη ἀδικία τῆς φύσεως, σάν μιά προσβολή τῆς «ἀριστοκρατικῆς» του ὑποστάσεως. Θέλει, ὅσο μπορεῖ, νά ... κάθεται! Νά ἀναπαύεται! Καί νά τρυγᾶ τίς εὐχάριστες μόνο ἐμπειρίες τῆς ζωῆς! Ὥστε ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος νά μήν μπορεῖ νά βιώσῃ μέ πραγματική χαρά τή «δυστυχία» μιᾶς ἐξαντλητικῆς δοκιμασίας ἤ κάποιου ἐναγκαλισμοῦ μέ τόν σωματικό καί ψυχικό κόπο.
Ἀκόμη, ἡ τεχνολογική πρόοδος τοῦ αἰῶνα μας ἀναπτύσσεται ἀναπόφευκτα «τῇ συνοδείᾳ» συνήθως ... κακόηχων «μουσικῶν μορφωμάτων».

 Ἀφοῦ, δηλαδή, ἡ ψυχή τῆς τεχνολογικῆς προόδου εἶναι ἡ μηχανή, ὁ θόρυβος ἀποβαίνει ἕνα πληθωρικό στοιχεῖο τῆς σύγχρονης ζωῆς. Ἐξ ἄλλου ὁ ἐπιταχυνόμενος συνεχῶς ρυθμός τῆς προόδου αὐτῆς, μέ αὐτονόητη συντροφιά τό ἄγχος καί τίς ἄλλες ἀνησυχίες τῆς καθημερινῆς ζωῆς, συνεργεῖ σέ μιά ἀκατάσχετη φλυαρία τοῦ συγχρόνου βίου.
Τό ραδιόφωνο, ἡ τηλεόραση, τό τηλέφωνο, τά ἄλλα θεάματα, ὡς καί τά πάσης φύσεως ἔντυπα καί λοιπά μέσα ἐπικοινωνίας καί ψυχαγωγίας, μέ κορυφαία περίπτωση τό διαδίκτυο (internet), δημιουργοῦν περιβάλλον φλυαρίας, μέσα στό ὁποῖο καταπονεῖται ἀνελέητα ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος.

 Ἔτσι, ὁ θόρυβος ἔχει ἀναγνωρισθῇ ἀπό καιρό σάν βασική αἰτία τοῦ ἐκνευρισμοῦ καί τῆς ψυχικῆς διαταραχῆς, καθ’ ὅτι φαίνεται πώς βλάπτει θανάσιμα τό βάθος τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος.
Ἡ προσοχή τοῦ νοῦ κρατεῖται ἐπί πολύ χρόνο αἰχμαλωτισμένη ἀπό τήν ἐξωτερικότητα καί στερεῖται τῆς δυνατότητος ὁ ἄνθρωπος νά ἀνανεώνεται καί νά ἀναβαπτίζεται, διά τῆς προσευχῆς, στό ψυχολογικό καί πνευματικό βαπτιστήριον τῆς ἐσωτερικότητος, τοῦ «ἐν ἡσυχίᾳ καί ἐν σιωπῇ» βιωματικά τελεσιουργοῦντος μυστηρίου· τῆς μυστικῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεόν καί τόν ἑαυτό του.

Ἔτι πλεόν, ἡ καινούργια μορφή τοῦ κόσμου, πού ὀφείλεται στήν τεχνολογική πρόοδο, ἐξαίρει ἀναμφίβολα καί τό κοινωνικό στοιχεῖο στόν ἀνθρώπινο βίο. Τά καταπληκτικά μέσα τῆς ἐπικοινωνίας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, μιά ἴσως διάχυτη κοσμοπολίτικη νοοτροπία, ὁ πληθωρικός τουρισμός καί γενικά οἱ χειραφετήσεις καί ἀποδεσμεύσεις ἀπό παραδοσιακούς κανόνες ἀναστολῆς συμπεριφορῶν καί ἐπικοινωνίας, ἐμφανίζουν τόν σύγχρονο ἄνθρωπο πιό κοινωνικό ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Οἱ κοινωνικές σχέσεις εἶναι καθιερωμένη πλέον ὑποχρέωση.
Μέσα σ’ αὐτό τό κράτος τῆς ψυχαναγκαστικῆς ἐξωστρέφειας κανείς δέ θά τολμοῦσε νά εἶχε ἀντίθετη γνώμη.
Ἡ προσωπική καί ἡ οἰκογενειακή ζωή εἶναι πλέον γιά πολλούς μιά νοσταλγία. Ἤ ἔστω μιά βιωματική ἐμπειρία τοῦ παρελθόντος πού ἀργοπεθαίνει.
Ὅπως, ὅμως, κι ἄν ἔχῃ τό πρᾶγμα, εἶναι γεγονός, πού δέν μπορεῖ εὔκολα νά ἀμφισβητήσῃ κανείς, ὅτι ἡ σύγχρονη ζωή μειώνει σιγά-σιγά κάθε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον πού μπορεῖ νά ἔχῃ ἡ θαλπωρή τῆς προσωπικῆς, τῆς οἰκογενειακῆς καί ἰδιαίτερα τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί προσανατολίζει μονομερῶς τόν ἄνθρωπο στά βιώματα τῆς ἐξωστρεφικῆς συνολικότητος, πού τήν λέμε “κοινωνικότητα”.
«Τά γάρ ἔργα καί οἱ κόποι (τοῦ ἀνθρώπου) τότε παρέχουσιν ἀπάθεια τῇ ψυχῇ .... καί δωροῦνται ἀνάπαυσιν τῶν λογισμῶν, ὅταν κοινωνήσωμεν τῇ ἠσυχίᾳ...».
«Ἄνθρωπος πολυμέριμνος, πρᾶος καί ἡσύχιος γενέσθαι οὐ δύναται...».
Ὁ σύγχρονος τεχνολογικός ἄνθρωπος, ἐπειδή ἀδυνατεῖ νά ἐπικαλεσθεῖ τήν ἠθική “ὑπαρξιακή” αὐτομαρτυρία του, ἐπικαλεῖται καί ἐξαρτᾶ ἀπό τήν μαρτυρίαν τῶν ἄλλων, τήν αἴσθηση περί τῆς ἀγαθῆς συνειδήσεώς του, ἀποκτῶντας μιά ἐπισφαλή δικαίωση μέσα ἀπό ἕνα ἀγχώδες δίκυτο  “εὐγενικῶν” διαπροσωπικῶν “σχέσεων” - συναλλαγῶν.
Ὁ αὐθεντικός ὅμως καί ἐνάρετος ἄνθρωπος καλεῖται νά εἶναι τίμιος ἀγωνιστής συμμορφούμενος στίς ἀπαιτήσεις τῆς συνειδήσεώς του, διότι οἱ τίμιοι ἀγῶνες πού γίνονται μέ τήν ἐπιδοκιμασία τῆς συνειδήσεως, ἀποτελοῦν ἀπόλυτη δικαίωση τῆς ἠθικῆς προσωπικότητος.
Γιά ἕναν τέτοιο τίμιο ἀγῶνα ἰσχύει ἡ ἀσκητική παρατήρηση· «καί ὀσμή ἱδρῶτος αὐτῶν ὑπέρ πάντα ἀρώματα».
Μέ τή φιλότιμη προσπάθεια καί ἀγάπη
α) στόν κόπο καί τό μόχθο (προσερχόμενοι στό καθημερινό μας καθῆκον -διακόνημα- ἀγόγγυστα καί μέ χαρά στίς ἱερές ἀκολουθίες)
β) μειώνοντας τόν καθημερινό φλύαρο θόρυβο πού μᾶς κατακλύζει (προσευχόμενοι ἐν ἡσυχίᾳ) καί
γ) προσφέροντας στόν ἑαυτό μας καί στούς γύρω μας περισσότερες εὐκαιρίες αὐτοσυγκέντρωσης καί αὐτοκριτικῆς, ἀκυρώνοντας μερικά ραντεβοῦ μέ τούς ἄλλους καί κλείνοντάς τα μέ τόν ἑαυτό μας,
ΜΟΝΟ μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ Μ. Σαρακοστή θά μᾶς φέρῃ πιό κοντά στό βίωμα τοῦ Πάσχα.

 

Διασκευή ἀπό τό βιβλίο «Ἀνταύγειες τῆς Πατερικῆς ἐρήμου στό σύγχρονο κόσμο», Ἰ. Κορναράκη

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

https://youtu.be/XWp5Z2EWsmw?t=1 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑ...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Τό προσκλ...
  ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΜΗΝΟΣ AYΓΟΥΣΤΟΥ   1/8...
  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΕΙΕΣ Ὄρθρος:       ...