ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ Εκτύπωση E-mail

 

Καλωσορίζουμε μέ εὐχές καί πανηγυρισμούς τήν εἴσοδο στό νέο ἔτος καί ξεκινᾶμε τήν νέα χρονιά μέ ἀνανεωμένες ἐλπίδες καί προσδοκίες. Οἱ πανηγυρισμοί ὅμως τίς περισσότερες φορές εἶναι ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου καί μᾶς δίδουν μόνον μία ψευδαίσθηση προσωρινῆς εὐφορίας.

Οὐσιαστικότερα θά εἶναι τά πράγματα ἐάν ἔχει προηγηθεῖ ἕνας ἀπολογισμός γιά τό πῶς ἀξιοποιήσαμε τόν ἀπερχόμενο χρόνο « ὡς σοφοί ἐξαγοραζόμενοι τόν χρόνο μας » (Ἐφεσ.ε΄15-16) διότι ὁ Θεός δέν μετράει τά χρόνια μας ἀλλά τά ζυγίζει.

 

«Ὁ χρόνος» ὡς γράφει ὁ Ἅγιος Μάξιμος τόν 7ο αἰῶνα «τέμνεται σέ τρία ἐπίπεδα (παρελθόν, παρόν καί μέλλον). Τό χθές δέν ξανάρχεται, τό αὔριο δέν εἶναι σίγουρο, μόνον τό σήμερον εἶναι δικό μας, κι ἄν χρονοτριβοῦμε τό χάνουμε κι αὐτό».

Κατά τόν λόγον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου «ἔδωκεν σοι προθεσμίαν βίου ὁ Θεός ... σοί δέ μάτην ἀναλίσκων αὐτόν ... χρυσίον ἄν ἀναλώσης δυνήση πάλιν ἀποκτήσασθαι. Χρόνον δέ ἐάν ἀπολέσης δυσκόλως αὐτόν ἀναλήψη ...»

 

Σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπον «κατ΄εἰκόνα καί καθ΄ ὁμοίωσιν Του» (Γεν.α΄26).Ἑπομένως ἄνθρωπος καλεῖται νά ἐπιτελέσει τόν οὐσιαστικό του προορισμό πού εἶναι τό «καθ΄ ὁμοίωσιν» χρησιμοποιώντας τήν ἀπό Θεοῦ διδομένην εἰς αὐτόν «προθεσμίαν βίου». Πέραν τῆς ἀπόκτησης τῶν γηίνων ἀγαθῶν (μάθηση, ὑλικά ἀγαθά) ἀτενίζει καί ἐπιδιώκει τήν ἀπόκτηση τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν, τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἀλλά γεύση αἰωνιότητος γεύεται κανείς ἀπό τώρα μέ τό νά συνειδητοποιεῖ τήν ἀλήθεια, πῶς ὅλα - σκέψεις, ἐπιθυμίες, λόγια, ἐπιδιώξεις,πράξεις-ἐκβάλλουν στόν ἀτέρμονα Ὠκεανό τῆς Αἰωνιότητος καί ὅτι καί οἱ μικρότερες στιγμές τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας καθορίζουν ὄχι μόνον τήν παροῦσα ζωή, ἀλλά καί τήν Μέλλουσα.

 

Καί μόνον τότε δέν θά μᾶς κατατρώγει τό ἐρώτημα τοῦ Ἡρακλείτου «Πῶς θά ξεφύγει κανείς ἀπό τήν μυστηριώδη πνοή τοῦ χρόνου», πού ἀναλυτικά περιγράφεται ἀπό τόν Φώτη Κόντογλου στὀ κάτωθι ἀπόσπασμα.

 

Ἡ πιό φοβερή κι ἡ πιό ἀνεξιχνίαστη δύναμη στόν κόσμο εἶναι ὁ Χρόνος, ὁ Καιρός. Καλά καλά τί εἶναι αὐτή ἡ δύναμη δέν τό ξέρει κανένας κι ὅσοι θελήσανε νά τήν προσδιορίσουνε, μάταια πασχίσανε. Τό μυστήριο τοῦ χρόνου ἀπόμεινε ἀκατανόητο κι ἄς μᾶς φαίνεται τόσο φυσικός αὐτός ὁ Χρόνος.Τόν ἴδιο τό Χρόνο δέν μποροῦμε νά τόν καταλάβουμε τί εἶναι, ἀλλά τό νιώθουμε μονάχα ἀπό τήν ἐνέργεια πού κάνει, ἀπό τά σημάδια πού ἀφήνει πάνω στήν πλάση. Ἡ μυστηριώδης πνοή του ὅλα τ΄ ἀλλάζει. Δέν ἀπομένει τίποτα σταθερό, ἀκόμα κι ὅσα φαίνονται σταθερά κι αἰώνια. Μιά ἀδιάκοπη κίνηση στριφογυρίζει ὅλα τά πάντα, μέρα-νύχτα κι αὐτή τήν ἄπιαστη καί κρυφή κίνηση δέ μπορεῖ νά τή σταματήσει καμιά δύναμη.

Ὅπως, λοιπόν, ὅλα τά πάντα, ἔτσι κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε παίγνια στά χέρια αὐτοῦ τοῦ ἀκαταμάχητου γίγαντα, πού εἶναι μαζί εὐεργέτης μας καί τύρρανός μας. Καί δεχόμαστε τό ποτήρι πού μᾶς κερνᾶ μέ τό ΄να χέρι καί πού ΄ναι γεμᾶτο μέ γλυκό κρασί καί πίνουμε, καί τ΄ ἄλλο τό ποτήρι πού κρατᾶ στ΄ ἄλλο του χέρι καί πού ΄χει μέσα του πικρό φαρμάκι.

Τοῦτος ὁ ὑλικός κόσμος εἶναι τό βασίλειο τοῦ Χρόνου, πού τόν κάνει ν΄ ἀνθίζει καί νά μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορά εἶναι ὁ σκληρός νόμος πού ἔβαλε ἐπάνω του τοῦτος ὁ τύρρανος. Μ΄ αὐτή τήν ἄσπαστη ἀλυσίδα βαστᾶ καί τόν ἄνθρωπο, σκλάβον ἀνήμπορο κάτω ἀπό τά πόδια του...

… Μόνο μιά ἐλπίδα ὑπάρχει γιά τόν ἄνθρωπο νά γλιτώσει ἀπό τήν φθορά:  Ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς. Ἐκεῖνος πού πάτησε τό θάνατο καί πού εἶπε: «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγη ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τόν αἰώνα!» ...

Ναί. Μονάχα ὁ Χριστός, πού εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρός καί πού πῆρε ἀπ΄ Αὐτόν κάθε ἐξουσία, θά δώσει τήν ἀφθαρσία στούς ἀγαπημένους του, καταργῶντας καί τό χρόνο καί τόν τόπο τῆς ὕλης ἀπό τόν κόσμο τῆς φθορᾶς. Νά τί λέγει ὁ ἅγιος Πέτρος γι΄ αὐτήν τήν ἀλλαγή: «Ἤξει δέ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεῖα δέ καυσούμενα λυθήσονται καί γῆ καί τά ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται».

Καί στήν Ἀποκάλυψη εἶναι γραμμένα τά παρακάτω λόγια γιά τόν καινούριο κόσμο τῆς παλιγγενεσίας: «Καί νύξ οὐκ ἔσται ἐκεῖ καί χρείαν οὐκ ἔχουσι λύχνου καί φωτός ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεός φωτιεῖ αὐτούς καί βασιλεύσουσιν εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων».                                                                                            

 

Μετά ἀπό ἕναν τέτοιο ἀποχαιρετιστήριο ἀπολογισμό τοῦ παρελθόντος χρόνου πλημυρισμένοι ἀπό τήν Χάρη τῆς Θείας Λειτουργίας ἄς χαιρετίσουμε τόν καινούριο χρόνο μέ τήν ἐλπίδα ὅτι καί ἐμεῖς θά ἤμεθα μαζί μέ τήν παρουσία τῶν λειτουργημένων μορφῶν, αὐτῶν πού ἔρχονται ἀπό τήν θλίψη τήν μεγάλη (Ἀποκ. ζ΄14), αὐτῶν πού σκιρτᾶ ἡ ὕπαρξη λέγοντας : «Εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν πνεῦμα ἐπουράνιον, εὔρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες, αὔτη γάρ ἡμᾶς ἔσωσεν». Γένοιτο.

                                                                                 

 

π. Γεώργιος Καλαντζῆς

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Τα νέα μας

https://youtu.be/XWp5Z2EWsmw?t=1 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑ...
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Τό προσκλ...
  IOYNIΟΣ 2017   1/6       Πέμπτη         Ἰο...
  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΕΙΕΣ Ὄρθρος:       ...