Πνευματικά Κείμενα

Οἱ ἑορτὲς τῆς Παναγίας μας, οἱ Θεομητορικὲς Ἑορτὲς καὶ μέσα σ' αὐτές ἡ μεγαλύτερη ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἕνα Πάσχα μικρό, ἕνα Πάσχα μὲς τὸ καλοκαίρι, μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκφράσωμε τὴν βαθειὰ μας εὐγνωμοσύνη πρὸς τὴν Μητέρα τοῦ Λυτρωτοῦ μας καὶ δική μας Μητέρα γιὰ ὅ,τι ἔχει κάνει γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ γιὰ τὸν κάθε ἕνα ἀπὸ μᾶς. Διότι, χωρὶς τὴ δικὴ της συνέργεια καὶ προσφορὰ εἰς τὸν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεὸν δὲν θὰ ἐνσαρκοῦτο ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Περίμενε ὁ Θεὸς νὰ βρεθεῖ μία τέτοια ἁγία ψυχή, πανάσπιλη, πάναγνη, ἡ ὁποία θὰ προσέφερε ὅλη τὴν ἐλευθερία της εἰς τὸν Θεόν, ὥστε καὶ ὁ Θεὸς νὰ προσφερθῆ ὁλόκληρος σ' Αὐτήν.

 

Κι αὐτὴ ἦταν ἡ εὐλογημένη Μαρία, ἡ ταπεινὴ κόρη τῆς Ναζαρέτ. Τὴν εὐγνωμονοῦμε. Μᾶς ἔδωσε ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχουμε στὴ ζωὴ μας. Τὸν Σωτῆρα μας. Τὶ θὰ εἴμαστε χωρὶς τὸν Σωτῆρα Χριστόν; Οἱ ἀπελπισμένοι κατάδικοι τοῦ θανάτου. Οἱ αἰώνιοι αἰχμάλωτοι τοῦ διαβόλου. Χωρὶς ἐλπίδα. Ἐάν λοιπὸν ἔχωμε Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴ καὶ Θεὸν τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν, Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα, αὐτὸ τὸ ὀφείλουμε εἰς τὴν Κυρίαν Θεοτόκον. Γι' αὐτὸ ὁ ἔπαινος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι παντοτινός. Οἱ ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι παντοτινοὶ κι ἀνεξάντλητοι πρὸς τὸ πρόσωπον τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κανένα πρόσωπο ἐπὶ τῆς γῆς δὲν ἐτιμήθη μὲ τόσους ὕμνους, μὲ τόσες δοξολογίες, μὲ τόσες διακοσμητικὲς ἐκφράσεις μὲ ὅσες ἡ Παναγία μας...

Ἡ τιμὴ γενικότερα τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔχει τὶς ἀπαρχές, τὶς καταβολὲς της στὴν Ἀποστολικὴ περίοδο τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ καὶ μαρτυρεῖται ἤδη ἀπὸ τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια. Ὅσον ἀφορᾶ ἰδιαίτερα τὴν ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως ἔχουμε μαρτυρίες, ὅτι αὐτὴ ἑορταζόταν μὲ κάθε λαμπρότητα ἤδη ἀπὸ τὸν πέμπτο αἰώνα. Ἡ τιμὴ τῆς Θεοτόκου καὶ εἰδικὰ τῆς Κοιμήσεως δὲν ὁφείλεται σὲ μία ἁπλὴ εὐσέβεια καὶ εὐλάβεια πρὸς τὸ πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἔχει βαθύτερη θεολογικὴ θεμελίωση. Κατὰ τόν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, ὁ Θεὸς ἐπέλεξε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο γιὰ νὰ σαρκωθεῖ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, γιατί αὐτὴ ἔκανε κατορθωτὸ ἐκεῖνο ποὺ δὲν κατόρθωσαν ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα. Δηλαδὴ, ἡ Παναγία ὁδήγησε τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴν τελειότητα καὶ τὸν ἁγιασμό, ἐνῶ ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα ὁδήγησαν τὴν ἀνθρωπότητα στὴν πτώση καὶ στὴν ἁμαρτία.
Παρ’ ὅλο ὅμως ποὺ ἡ ζωὴ τῆς Θεοτόκου σκεπαζόταν, θὰ λέγαμε, ἀπὸ τὴν ἁγία σιγή, ὁ Κύριος ὅμως φανέρωσε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πὼς ἡ Παναγία μας ἀγκαλιάζει μὲ τὴν ἀγάπη Της ὅλο τὸν κόσμο καὶ βλέπει μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς καὶ, ὅπως καὶ ὁ Υἱὸς Της, ἔτσι κι Ἐκείνη σπλαγχνίζεται καὶ ἐλεεῖ τοὺς πάντες. Ὠ, καὶ νὰ γνωρίζαμε πόσο ἀγαπᾶ ἡ Παναγία ὅλους ὅσους τηροῦν τὶς ἐντολὲς του Χριστοῦ, καὶ πόσο λυπᾶται καὶ στενοχωριέται γιὰ ἐκεῖνους ποῦ δὲν μετανοοῦν! Ἀληθινά, Αὐτὴ εἶναι ἡ βοήθειά μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί μόνο τ’ ὄνομά Της χαροποιεῖ τὴν ψυχὴ. Ἀλλὰ κι ὅλος ὁ οὐρανὸς κι ὅλη ἡ γῆ χαίρονται μὲ τὴν ἀγάπη Της. Ἀξιοθαύμαστο κι άκατονόητο πρᾶγμα. Ζῆ στοὺς οὐρανοὺς καὶ βλέπει ἀδιάκοπα τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν λησμονεῖ κι ἐμᾶς τούς φτωχοὺς κι ἀγκαλιάζει μὲ τὴν εὐσπλαχνία Της ὅλη τὴ γῆ κι ὅλους τοὺς λαούς.

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν Κοίμηση, δηλαδὴ τὸ φυσικὸ Της θάνατο, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν ἐκδημία τῆς Θεοτόκου στοὺς οὐρανοὺς, ἤ ὅπως διαφορετικὰ ὀνομάζεται, τῆς μεταστάσεώς Της στοὺς οὐρανοὺς. Θεολογικὰ βασίζεται καὶ ἀποδεικνύεται ὡς ἡ λογικὴ συνέπεια, ἀφ’ ἑνὸς μέν, τῆς ὀντολογικῆς σχέσεως τῆς Θεοτόκου μὲ τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, ἀφ’ ἑτέρου δέ, τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ σῶμα Της δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ δεχθεῖ τὴ φθορά, γι’ αὐτὸ καίμετὰ τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, τόσο τὸ σῶμα, ὅσο καί ὁ τάφος ποὺ εἶχε τοποθετηθεῖ στὴ Γεσθημανὴ ἐξέπεμπε μύρον εὐωδίας. Ἔτσι, τρεῖς μέρες μετὰ τὸ θάνατο ἤ τὴν Κοίμησή Της καί τὸ Σῶμα τῆς Ὑπεραγίας θεοτόκου μετατίθεται στὸν Παράδεισο. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου, ὅπως τὴν ἑορτάζει καὶ τὴν θεολογεῖ ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἡ ἀνάσταση τῆς Θεοτόκου ποὺ προκαταλαμβάνει τὴν ἀνάσταση ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ θεολογικὴ θέση τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ στοὺς τρεῖς Λόγους του γιὰ τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου.

Τιμοῦμε καὶ ἑορτάζουμε τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, γιατὶ ἡ Κοίμηση καὶ ἡ Μετάστασή Της στοὺς οὐρανούς, καθὼς καὶ ἡ δόξα Της ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀποτελεῖ τὴ βεβαιότητα καὶ τῆς δικῆς μας εἰσόδου στῆ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς εὐχὲς καὶ πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι καὶ δικὴ μας Μητέρα.
Γιὰ ὅλα αὐτὰ λοιπὸν τὴν εὐγνωμονοῦμε καὶ τὴν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς φωτίση νὰ μὴν εἴμεθα ἀνάξια παιδιὰ της, ἀλλὰ νὰ κάνουμε τὸν ἀγῶνα μας τὸν καθημερινὸ καὶ νὰ ἔχουμε τὸ φρόνημά της, αὐτὸ τὸ φρόνημα ποὺ εἶχε καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τὸ φρόνημα τὸ ταπεινό, τὸ θυσιαστικό, τὸ φρόνημα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς θυσίας. Βοήθειά μας ἡ Παναγία καὶ καλὴ δύναμι στὸν ἀγῶνα ποὺ ἔχει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἐπιμέλεια κειμένου: Πρωτοπρ. Σάββας Γεωργιάδης
Αὐγουστος 2020